masanın üstündəki
çay stəkanlarını görüb məmnun şəkildə
gülümsəyərək masaya əyləşdi. Sonra
barmaqlarını süfrənin bəzərklərinə gəzdirə-
gəzdirə fikrə getdi.
-Nə olub, qanın niyə qalaldı?-Xəyal onu belə
görüb narahatlıqla soruşdu.
-Heeç, elə-belə.
-Bacı məsələsinə görə.
-Yox, ay Xəyal.-Xatirə gözlərini qaldırıb yüngül
təbəssümlə başını buladı.-Əsas uşağı dünyaya
gətirmək deyil ki, ona düzgün tərbiyə verib
cəmiyyətə hazırlamaqdır. İndiki dövrdə isə uşaq
böyütmək çox çətindir. Lap nə qədər tərbiyəli,
düzgün yetişdirsən də mühit onu mütləq
korlayır.
-Nə olub sənə, yaman qayğılı danışısan?
Məktəbdə nəsə olub?
-Hə, sinfimdən iki uşaq pis mühitə düşüb, sonu
olmayan bir yoldadırlar və mən onlara kömək
eləyə bilmirəm. Neçə dəfə danışmaq istəmişəm,
amma yaxın buraxmayıblar. Nigara da demişəm,
heç onu da yaxın buraxmırlar. Bilmirəm,
neyləyim.
-Bu zibil camaatın axılına çıxacaq da.-Xəyal
dişini damağına sıxıb əlini yüngülcə masaya
vurdu.-Ailələlinə demisən?
-Birinin ailəsi kasıbdır, ata-ana bütün günü
orada-burada zülmlə-əziyyətlə işləyir, nəzarət
eləyə bilmirlər, o biri də ki əksinə, ailə
imkanlıdır, uşağı başıboş buraxıblar. Axırı da
belə. Oqtay müəllim də bir-iki dəfə onları
yanına çağırıb, danlayıb, polis çağıracam,
məktəbdən atdıracam deyə qorxudub, amma heç
veclərinə də deyil.
-Olmaz da, bu dəqiqə onlalın ağıllalı başlalında
deyil. Bizim dövlümüzdə o zibilin adı gələndə
qulaqlalımızı tutub qaçıdıq, adını dilimizə
almağa qolxuduq. İndi, qlip kimi yayılıb, adi bi
hal alıb, elə bil ki elə belə də olmalıdı. Ən pisi
də ki uje məktəblələ də ayaq açmağıdı.
Araya çökən bir neçə saniyəlik sükut Xatirə
dalğın şəkildə Xəyala baxıb nəsə demək
istəyirmiş kimi:
-Xəyal.-deyə onu səsləməsilə pozuldu.
-Hə?
-Heç nə, heç nə.-lakin Xatirə son anda
fikrindən dönüb gözlərini qaçırdı.
-Bililəm axı, heç nə deyil. Nə soluşmaq
istəyisənsə soluş.
-Bilirsən, əslində bir şey eşitmişəm,-Xatirə
çəkinə-çəkinə ona baxdı,-amma inanmıram. Ya
da heç nə,