, qalsın...
-Olmadı ki. Nəsə deyəcəksənsə de. Bax, məni də
malaq bülüdü.
-Rafiq haqqında bir şey eşitmişəm, amma
vallah eşitdiyim an onu deyən adamın ağzında
vurdum ki elə şey ola bilməz.
-Düz eşitmisən.-Xəyal köks ötürüb başını
yellədi.
-Doğrudan? Bu düzdür, yəni?-Xatirə təəccüblə
gözlərini bərəltdi.
-Hə, düzdü. Neçə dəfə danlamışam, xəbəldalıq
eləmişəm, xeyli yoxdu. Deyi, özüm bilələm, sən
get öz evində ağalıq elə.
-Nə danışırsan? Bəs Sənubər ana bilir? Əsmər
bilir?
-Əsməl bili, amma mamaya deməyə qolxuluq.
Yazıq onsuz da təzyiq xəstəsidi, üləyi də tez-tez
tutul. Bilsə, Allah uzaq eləsin, infakt olacaq.
Amma göl, mənim ağıllı qadaşım bunu, ailəsini,
uşaqlalını fikiləşi? Mən keçən dəfə sənə bəlk
əsəbiləşmişdim e, küsüb evə gəlmişdim. Elə
həmin gün məktəbdə bu xəbəli aldım, sonla evə
gedib özünü bəlk danladım, qayıdanda da Əli
Ayanı qaçılıdı, yolda bilaz da ona əsəbiləşdim,
axılda da hamısını sənə tökdüm.
-Deyirəm axı, sən elə-belə bu qədər əsəbləşən
deyilsən. Fikir eləmə, keçər.
Elə bu vaxt içəri otaqdan çıxan Gülay qaça-qaça
gəlib pəncərəyə boylandı.
-Dəlmədi, leyləklə dəmədi?-deyə pəncərənin
artırmasından tutub yuxarı tullanmağa başladı.
-Ana qoymadı gəlməyə. Dedi gedin, məndən
icazəsiz bacı gətiməyin.
-Eee..., ana, niyə qoymadın?-balaca
pəncərədən uzaqlaşıb üzünü turşudaraq anasına
baxdı.
-Yox, gözəlim, ata səninlə zarafat eləyir. Gör,
saat neçədir, vay, vay, ondur ki. Leyləklər
yatmağa gedib, gəl gedək sən də yat.
-Yoox, mən atamla yatıyam.-balaca Gülay yenə
üzünü turşudub atasına sarı getdi.-Ata, mənə
nağıl oxu da.
-Yaxşı, sən get, nağıl kitabını tap, şkafdan
paltalalını çıxalıb geyin, ata da çay içib gəlsin.
Yaxşımı, meymunum?
-Yaxşı, amma mən meymun deyiləm, mən
Cülayam.
Onun bu sözünə atası ilə anası ürəkdən güldü.
Sonra Xəyal onu qucaqlayıb qulağına pıçıldadı.
-Get, ananı öp, sonla get otağına, ata da gəli.
-Yaxşı.-deyib Gülay həvəslə anasına yaxınlaşdı.
Anasını özünə sarı çəkib yanağında öpmək
istədi.