Xatirə onu möhkəmcə qucaqlayıb saçlarını
oxşayaraq yanaqlarından öpdükdən sonra Gülay
sevincək qaça-qaça yataq otağına sarı getdi.İlin son ayı olan dekabr ilk gününü yaşayırdı.
Akademiyada dərsi bitən İnci məşqlərə
qatılmayıb tələsik özünü xəstəxanaya yetirmişdi.
Mehdiyə lazım olan həkim barəsində bacısı ilə
danışmışdı və bu saatlarda ondan zəng
gözləyirdi. Həkimin gələcəyinə o qədər inanırdı
ki bir an əvvəl xəstəxanaya çatıb xəbəri Əsli xala
ilə bərabər almaq, onu az da olsa sevindirmək
istəyirdi. Buna görə də pilləkənləri çıxmadan
özünü liftə çatdırdı. Mehdinin yatdığı
mərtəbəyə çatıb iri addımlarla onun yatdığı
reanimasiya otağının qabağına çatanda isə
gördüyü mənzərə gözlədiyindən fərqli olmuşdu.
Oturacaqda oturub dərdli-dərdli başını tutub
ağlayan kim, telefonla danışa-danışa o tərəf-
bu tərəfə gedib-gələn kim, üzünü pəncərəyə
tutan kim. Bir anlıq gördüklərinə bir məna verə
bilmədiyindən dayandığı yerə mıxlanıb şüursuz
halda gözlərini döyürdü.
-Sən nə üzlə gəlmisən bura?! Çıx cəhənnəm ol
buradan!-bayaqdan oturduğu yerdə əli ilə
başını tutub ağlayan Əsli xala İncini görər-
görməz dəli kimi qışqıraraq ayağa qalxıb onun
üstünə gəlməyə başladı. Onun qışqırığı nəinki
İncini, elə orada olanların hamısını
diksindirmişdi.-Oğlum sənə görə ölür, sən isə
utanmaz-utanmaz durub gəlmisən?
Qonşular birtəhər onu sakitləşdirib yerinə
oturdarkən İnci həmin anın həyəcanı ilə
ağlamağa, oradakılardan:
-Nə olub axı, nə olub?-deyə soruşmağa başladı.
-Ay qız, az da olsa ağlın varsa, çıx get evinə.
Daha sən işini görmüsən, get əllərinə xına qoy.-
qonşu qadınlardan biri qəzəb dolu kinayə ilə
ona baxa-baxa dilləndi.
-Ayə, bu utanmır, hələ bir nə olub deyə soruşur
da? Ay qız, oğlumu öldürüb vermisən əlimə, hələ
də nə gəzirsən burada? Bəlkə elə oğlumu sən
atmısan maşının altına?!-Əsli xala yenidən
ayağa qalxıb acıqlı-acıqlı onun üstünə gəlmək
istəyirdi ki, yenə də onu tutub geri çəkdilər.
-Yox, yox, vallah mən belə olmağını istəməzdim,
Əsli