anasından
aldı.
-Adı nədir? Hərhalda Emilya deyil?
-Yox, əlbəttə deyil. Adı Emildir. Telefon
mağazasında işləyir. Üç qardaşdırlar. Bu ən
balacasıdır.
Beləcə anasını yola gətirib qiyabi də olsa onu
Emillə tanış elədi.
İsmayılla Emre İsmayılın maşınında yol
gedirdilər. Emre telefonla kiminləsə danışırdı.
Danışıb qurtardıqdan sonra telefonu söndürüb
narazı halda dostuna baxdı.
-Dayımın bu haftalık programı doluymuş. Ama
bir kaç güne Baküdeki özel kliniklerden birine
gelecek olan bir meslektaşı varmış. Akşama
onun imeyl adresini falan gönderecekmiş,
onunla konuşun dedi.
-Hmm, nə olar, buna da şükür. Onda mən də
işimi həll eləyim, axşam bir yerdə danışarıq.
-Olur. İş demişken sen bu işin olacağına
inanıyormusun?
-Bəli, inanıram. Hər şey də inamdan başlamır?
Yaxşı, bəs sən niyə arxamca düşüb gəlirsən?
-Ne bileyim, Sevdayı göre bilirim diye
düşündüm.
-Yaman Sevda sevdasına düşmüsən, ha. Düzünü
de, bu qıza qarşı kıpırtı-mıpırtı kimi bir şey
hiss eləyirsən?
-Bilmiyorum. Aslında ilk gördüyümde böğle
hafif rüzger gibi bir şey çarpmıştı, ama yine de
bilmiyorum.
-Kanka, səninki sevgi deyil, sənin dərdin bir an
əvvəl bir qız tapıb evlənmək, beləliklə də ailənin
basqısından yaxa qurtarmaqdır. Amma evlənmək
xatirinə evlənmək olmaz. Sevmədən, dəli kimi
aşiq olmadan evlənməyə passiv immunitet
deyirlər. Sən yaxşısı budur, bu haqda yaxşı-
yaxşı fikirləş. Heç nə hiss eləmirsənsə, baldızıma
yaxınlaşma.
-Pah, baldızmı? Bu ne özgüven böğle?-Emre
qaşının birini qaldırıb kinayə ilə ona baxdı.-
Hem bir şey hiss edip etmediyimi anlamak için
onu bir kez daha görmek gerekmiyormu?
Bayaqdan haqqında danışılan Sevda isə pillələri
düşüb döyülən qapıya sarı gəlirdi. Qapını
açanda qarşısında qonşu oğlu Faiqi görcək
həyəcanlansa da ciddiliyini pozmadı.
-Buyur.
-Salam, Sevda. Mamam sizdədir?
-Hə, çağırım?
-Yox, yox, mən prosto onu soruşmağa gəlmişdim.
Sən necəsən?
-Məən?-deyə Sevda duruxub təəccüblə ona
baxdı.-Necə olmalıyam ki?
-Çox solğun