n görünürsən.
-Allah eləməsin, sənin də anan belə xəstəliyə
tutulsaydı, bacın istəmədiyi bir adamla
nişanlanmağa məcbur olsaydı, evin bütün yükü
sənin çiyinlərinə düşsəydi, sən necə görünərdin?
Ya da yox, sən oğlansan, inanmıram sənə belə
təsir eləsin.
-Səni belə görmək mənə bəsdir də, saydıqlarına
nə ehtiyac var?
-Faiq gedə bilərsən? Qonum-qonşunun dilinə
düşəcəyik.
-Baş üstə. Amma sən də özünü çox incitmə.
Onlar beləcə danışırdılar ki İsmayılın maşını
məhəllənin başında göründü.
-A, Sevda değilmi o? Peki, yanındakı kim?-
deyə Emre irəli oturub gözlərini qıyaraq
baxmağa başladı.
-Nə bilim, qonşudur da, yəqin.
-Pek öğle komşu gibi durmuyor ama.
-Tüh, tüh, görürsənmi, bacanaq olacaqdıq,
alınmadı. Qızın iki adaxlısı varmış.
-Dalga geçme, lan. Hem adaxlı ne öğle?
-Bizdə el arasında sevgiliyə adaxlı deyirlər. Nə
hiss eləyirsən, qısqanclıq var?
-Sanki oldu biraz.
Maşın artıq Sevilgilin qapısına çatmışdı.
İsmayılı görən Sevda narahat halda yerində
vurnuxur, gah ona, gah da məhəllənin başına
boylanırdı.
-Bunlar kimdir, sizə gəlib?-deyə Faiq qaşlarını
çatıb soruşdu.
-Həə...yyoox...
-Kimsən qardaşım, kim lazımdır?-Faiq eyni üz
ifadəsilə ilə maşından düşüb onlara yaxınlaşan
Ismayıla baxdı.
-İsmayıl, Sevil evdə yoxdur, getsən yaxşı olar.-
deyə Sevda yenidən dilləndi.
-Mən Sevili görməyə gəlməmişəm ki, mən Xalidə
xalanı görməyə gəlmişəm. İçəri icazə var?
-Xalidə xalanı görməyə gəlmisənsə keç, amma
ondan başqa heç kimi görmə.-Faiq razı şəkildə
əlini onun çiyninə vurdu.
İsmayıl başı ilə razılıq eləyib içəri girərkən
Sevda da narazı baxışlarla Faiqə baxırdı.
Sonra:
-Faiq, səndən bir xahişim var, nə olar, bu
gördüklərin haqqında heç kimə heç nə demə.
Əgər mənim pis olmağımı istəmirsənsə, bu
gördüklərini unut.-deyə ona yalvarmağa
başladı.
-Yaxşı, narahat olma. Bu çox da qəbul elədiyim
bir hal deyil, amma sənin xətrinə susaram.
Sevda Faiqi yola salıb qapını örtdü. Bayaqdan
məyus halda ona və və Faiqə baxan Emre isə
artıq sükan