a aparırdı axı? Niyə
istəmədiyi şeylərə məcbur edilirdi? Bu ömr ona
bir dəfə verilmişdisə niyə onu istədiyi kimi,
istədiyi insanla yaşaya bilməzdi?
Saatlar irəlilədikcə hava da isinirdi. Səhərki
soyuq və çiskinli hava yerini mülayim istiyə
vermişdi. Əsgərlik müddəti nəhayət bu gün başa
çatan İsmayıl iri addımlarla evlərinə tələsirdi.
Bu şəhər, ailəsi, dostları üçün çox darıxmışdı.
Üst-üstə toplananda ömrünün əsgərlikdə olan
müddəti qədər müddəti bu şəhərdə
keçməmişdi,amma nədənsə buralar ona doğma
gəlirdi. Nəhayət qapılarına çatıb yerdən bir daş
alaraq darvazanı döyməyə başladı. Bir neçə
dəfə taqqıldatdıqdan sonra qapının digər
tərəfindən:
-Kimdir?-deyə anasının səsi eşidildi.
Bu doğma səs İsmayılın üzünə xoş bir təbəssüm
gətirdi. Lakin o ciddiləşərək:
-Qaz idarəsi.-deyə səsini qalınlaşdırdı.
-Qaz idarəsi? Ay qardaş, biz axı pulu təzə
öd...-danışa-danışa qapını açan Dilarə xala
qarşısında oğlunu görcək bir anlıq duruxdu.
Sonra sevincək-İsmayıl!-deyə onun boynuna
atıldı.-Can, oğlum gəlib e, evimin yaraşığı
gəlib.-kövrəlib ağlamağa başladı.
İsmayıl da anasını bərk-bərk qucaqlayıb başını
onun çiyninə qoymuşdu. Dilarə xala bir müddət
sonra onu özündn aralayıb əllərini üzündə
gəzdirə-gəzdirə:
-Sən niyə belə arıqlamısan? Qaralmısan həm
də. Caan, mənim sarı balam qaralıb. Yaxşı
baxmayıblar sənə?-deyirdi.
-Ay mama, mən ora kurorta getməmişdim ki,
əsgərlikdə idim. Papa evdədir?-deyə İsmayıl
içəri boylandı.
-Dostları çağırıb. Yarım saat olar ki, çıxıb,
birazdan gələr. Gəl, qapıda qalma. Mama indi
sənə bir qəşəng yeməklər bişirsin, bir qəşəng
qulluq eləsin ki...-deyə-deyə Dilarə xala onu
içəri salıb qapını örtdü.
Gülayın ad günü yaxınlaşdığından Ayan
Xatirəyə kömək məqsədilə evdən biraz tez
çıxmış, saat on iki olmamış özünü Xırdalana
yetirmişdi. Plana görə onlardan çıxıb işə
gedəcək, axşam isə yenidən onlara qayıdacaqdı.
Binaya yaxınlaşanda Xatirəni bir oğlanla söhbət
edən görüb duruxdu. Oğlan tanış gəlirdi, amma
onun kim