arxasına keçib maşının üzünü yola
döndərib uzaqlaşmaqda idi. İçəridə isə İsmayıl
həyətə boylana-boylana:
-Sevil yoxdur, demişdin?-deyə soruşdu.
-Hə, Bahar müəlliməgildədir. Sən niyə gəlmisən?
-Bayaq demədim, Xalidə xalaya baş çəkməyə?
Bunları götür, meyvədir.-İsmayıl əlindəki
zənbili ona uzatdı.
-Uff, sən özünü Xəlilə öldürt...-bir anlıq susub
səsli fikirləşdiyini başa düşən Sevda dodağını
dişləyib durdu. Bu vaxt yuxarı eyvanın qapısı
aralanmağa, içəridən qonşunun səsi eşidilməyə
başladı. İsmayılın verdiyi meyvə zənbilini tələsik
oradakı yeşiyin içinə atan Sevda divara
söykədilmiş içində çərçivə və boyalar olan daha
iri zənbili onun əlinə tutuzdurub-Bax, indi
qonşu çıxır, nə desəm, başını yellə, başqa heç
nə.-deyə bərk-bərk tapşırdı.
İsmayıl heç nə başa düşmədən çaşqın halda bir
ona, bir də əlinə baxarkən qonşu qadın
pilləkənin başında göründü. Qəribə-qəribətanış
olmayan bu oğlanı süzüb Sevdadan onun
kimliyini xəbər aldı. Sevda isə Sevilin qrup
yoldaşı olduğunu və müsabiqə üçün bəzi
ləvazimatlar gətirdiyini dedi. Qadın inanmıştək
başını yelləyərək sağollaşaraq çıxdı. İsmayıl isə
Sevdanın müşayiəti ilə yuxarı çıxıb eyvana girdi.
Ona oturmaq üçün yer göstərən Sevda sonra
masadakı bulaşmış stəkanları götürərək:
-Mama, İsmayıl sənə baş çəkməyə gəlib-deyə
ona oturub maraqla evi gözdən keçirən İsmayılı
göstərdi.
-Lap yaxşı, xoş gəlib.-xəstəlikdən rəngi solmuş
və xeyli arıqlamış Xalidə xala azca dikəlib bir əli
ilə yastığını düzəldə-düzəldə İsmayılı tanımağa
çalışaraq maraqla ona baxırdı.
-Necəsiniz, Xalidə xala? Məni tanımadınız?
Sevilin sinif yoldaşı, yadınızdadır, təzəliklə sizi
maşınla evə gətirmişdim?
-Hə, yadıma düşdü, oğul. Sağol, sən necəsən?
-Şükür Allaha, yaxşıyam.
İsmayılı tanısa da indi də onun niyə gəldiyini
aydınlaşdırmağa çalışan Xalidə xala sual dolu
baxışlarla qızına baxırdı. Masanın üstünü
yığışdıran Sevda isə çiyinlərini çəkib əlində
məcməyi qapıya sarı getdi.
Artıq yarım saat keçmişdi. İsmayıla çay