y qoyan
Sevda marağını heç cür yığa bilməyib iş-gücünü
bir kənara atıb qulağını eyvanın qapısına
dirəmişdi. Bu vaxt çöl qapı açıldı və Sevil içəri
girə-girə:
-Heyf deyil bu meyvələr, yeşiyin içinə niyə
atmısan?-deyərək öz-özünə danışırdı ki,
bacısını bu vəziyyətdə görüb dururdu. Elə bacısı
da onu görüb dik atıldı.-Sevda, neyləyirsən
orada?
-Mməən? Heç nə, qqa...qapını silirəm.
-Boş əllə? Kim var içəridə?-Sevil qaşlarını
çataraq onu qapıdan aralayıb qapını açmaq
istədi.
-Hheeç...heç kim,-lakin Sevda özünü qapının
qabağına verdi.
-Dayıgil gəlib, hə? Nişanı özləri yubadırlar, indi
nə istəyirlər?-Sevil əsəbi şəkildə bacısını yana
çəkib qapını açdı.
-Yox e, dayigil deyil...
-Xəlildir, hə? Nə olar, görər o.-deyib əsəbi
halda içəri girdi. Lakin qarşısında İsmayılı
görcək nəfəsini çəkib gözləri bərəlmiş şəkildə
olduğu yerə mıxlandı. Ondan fərqli olaraq
İsmayıl daha sakit görünürdü. Sevili görüb
soyuqqanlılıqla ayağa qalxdı. Onu burada
görmək Sevili pis mənada o qədər
həyəcanlandırmışdı ki, hətta bir anlıq onun
buradan çıxandan sonra başına gələ biləcəkləri
düşünüb diksindi. Sonra özünü ələ alıb-Sən
burada nə gəzirsən? Kim buraxıb bunu evə?-
deyə hirslə bir ona, bir də bacısına baxdı.
-Xalidə xalaya baş çəkməyə gəlmişəm. Nədir,
olmaz?-İsmayıl sakitliyini pozmurdu.
-Olmaz, sənə olmaz. Baş çəkdin, yaxşı elədin,
indi isə gedirsən.-Sevil irəli gəlib əsəbi şəkildə
onun qolundan tutub özü ilə bərabər qapıya sarı
gətirməyə başladı. Iİmayıl isə özünü geri
dartır, təəccüblə ona baxırdı.
-Xeyir ola, niyə? Qovursan məni?
-Hə, qovuram. Gərək bağışlayasan da, mən
beləyəm, xoşlamadığım adamları evimdən
qovuram. Bu meyvələri də yəqin sən gətirmisən.
Çox sağol, amma bizim mədəmiz belə bahalı
şeylərə öyrəşməyib.-Sevil əlindəki zənbili də
onun əlinə tutuzdurmuş, onu darta-darta
qapıya qədər gətirmişdi.
-Xalidə xala, bağışlayın daha, qızınız məni
qovur. Yastığınız yüngül olsun.-İsmayıl məyus
şəkildə Xalidə xalaya sarı baxıb üzrxahlıq