elədi.
-Sən hələ buradasan? Çıx çölə, çox get
buradan!-Sevil qışqıra-qışqıra onu çölə çıxarıb
pilləkənlərə qədər gətirə bilmişdi. Onun təzyiqilə
pilləkənləri sürüşə-yıxıla düşən İsmayıl türkün
məsəli, "Neye uğradığını şaşırmışdı."
-Sevil, nə olub axı, niyə belə eləyirsən?
-Çünki belə lazımdır. Çünki mən səni evimdə
görmək istəmirəm.-Sevilin səsi məhəlləni başına
almışdı.
Artıq səbrinin son damlası barmağı daşıran
İsmayıl bir göz qırpımında onu qollarından
tutub darvazaya sıxdı.
-Sevil! Bəsdir! Az oyna qabağımda! Sənə belə
həyasızlıq yaraşmır. Özünə gəl biraz. Yox əgər
deyirsənsə ki, başqa çarəm, seçimim yoxdur,
yanılırsan. Bax ətrafına, yaxşı bax, səncə, sən
məcbur edildiyin həyata layiqsən?! Əgər yaxşı
baxsan, başqa seçimlərinin olduğunu da
görərsən.Baxsan əgər.-bayaqdan əsib-kükrəyən
Sevil gözlərini ona zilləyib gah bərkdən, gah da
astadan danışan İsmayılın baxışları altında
gözlərini qaçırırdı. Aradakı məsafə o qədər az
idi ki, danışdıqca onun nəfəsi üzünə toxunur,
bu da Sevilin ürək döyüntülərini artırırdı.
İsmayıl isə susub bir neçə saniyə qollarının
arasında pisi kimi büzüşən bu mələk sıraya
baxdı. Sonra koş ötürüb daha sakit səslə-Ağıllı
ol, ağır ol.-deyib qapını açaraq çölə çıxdı.
Həyəcandan əl-ayağı tutmayan Sevil olduğu
yerdən üzüaşağı sürüşərək ağlamağa başladı.
Bayaqdan onları izləyən Sevda isə bacısını belə
görüb cəld yanına gəlib onu sakitləşdirməyə
çalışdı.Akif əmi qızından əvvəl baş çəkəcəyi bir neçə yer
olduğu üçün bu gün daha tez gəlmişdi. Əvvəlcə
maşını Xəyalın işlədiyi məktəbin qabağına
sürərək onu gözləməyə başladı. Çox keçmədi ki,
Xəyal məktəbin çöl qapısında göründü. Akif əmi
yavaş-yavaş maşından düşüb ona
yaxınlaşmaqda olan Xəyala əllə işarə elədi. Onu
görən Xəyal isə üzündə xoş bir təbəssüm:
-Akif əmi, xoş gəlmisiniz. Siz nə yaxşı burada?-
deyə ona yaxınlaş mağa başladı.
-Xoş gördük, oğlum. Əgər vaxtın varsa, səninlə
bir məsələ haqqında danışmaq istəyirəm.
-Əlbəttə, buyulun.
-Otur, yolda