idi ki, onu gözləyirdi.
Qulağında telefon təlaşla sağa-sola boylanırdı
ki, arxadan gələn ayaq səslərinə diksinib arxaya
baxdı.
-Sevinc, sən burada nə gəzirsən?-Yusif əllərini
cibindən çəkib təəccüblə ona baxırdı.
-Uff, sevgilim sən idin?-onu görcək rahatlıq
tapan Sevinc əlini sinəsinə qoyub yaşadığı
qorxunu dəf etməyə çalışırdı.
-Sən havanın qaranlıq vaxtı burada tək
neyləyirsən? Atan hanı?
-Atam toydadır. Əslində tez çıxmışdım, Ayan
mənə kitab qaytaracaqdı, xahiş elədi ki bura
qədər gəlim, sonra atasının maşını ilə məni evə
qədər ötürəcək. On beş dəqiqədir ki, buradayam,
amma nə özü gəlir, nə də telefonu açır. Çox
narahatam.
-Açmır? Bəlkə eşitmir?
-Necə yəni eşitmir, sevgilim? Danışdığımız heç
yarım saat deyil. O beş dəqiqədə bəlkə otuz dəfə
zəng eləmişəm, niyə açmır bilmirəm, çox
narahatam.
-Bəlkə Əlinin yanındadır? Dayan, bir ona zəng
eləyim.-deyə Yusif əlini cibinə apardı.
-Ayanın cavab vermədiyini deyib onu da
təlaşlandırma. Başqa yolla danış.
-Narahat olma, heç ruhu da duymayacaq.-Yusif
ona göz eləyib Əlinin nömrəsini yığaraq telefonu
qulağına qoydu. Iki çağırış zəngindən sonra
zəngi açan Əli ilə-Axşamın xeyir,mene Əli,
necəsən?-deyə əvvəlcə salamlaşdı.
-Axşamın xeyir, yaxşıyam, buyur.
-Haradasan, neyləyirsən? Ayan yanında deyil?
-Işdən evə gedirəm. Yox, nə olub ki?
-Ayə, heç e, Sevinclə danışmaq istəyirəm, atası
yanında olar deyə çəkinirəm. Deyirəm əgər Ayan
yanındadırsa, deyərdin Sevincə deyərdi mənə
zəng eləsin.
-Yox vallah, bu gün atası gəlməli idi arxasınca.
Mən də atası ilə təzə danışmışam deyə Ayanın
yanında çox görünmək istəmirəm. Amma
istəyirsənsə mən zəng eləyib deyim.
-Yox, yox, lazım deyil. Atası yanında olar,
yaxşı çıxmaz. Axşamvaxt tapıb özüm zəng
eləyərəm. Nə isə, hələlik.-Yusif üzündə çaşqınlıq
ifadəsi onunla sağollaşıb Sevincə baxdı.-
Yanımda deyil, deyir. Bunun da xəbəri yoxdur.
-Bəs hara gedər bu qız?-bu Sevinci daha da
təlaşlandırmışdı.-Birdən başına bir iş gələr.
-Yaxşı görüm, o dəqiqə