adı
oğurluqdur! Ayə, heç olmasa telefonumu
götürərdim!-Ismayıl isə onu arxasınca dəli kimi
qışqıra qalmışdı.
Əli yanılmamışdı. Xatirə dayancaqda idi.
Maşını onun görə bilməyəcəyi yerdə saxlayıb
onunla birlikdə avtobusu gözləməyə başladı.
Əlinin hərəkətindən nir şey anlamayan Ismayıl
isə əsəbi və məyus halda ayaqlarını sürüyə-
sürüyə yoluna davam eləyirdi ki, qarşıdan gələn
iki tanış simanı gördü. Bunlar Yusiflə Sevinc
idilər və Yusif onu görcək maraqla:
-Bıy, smaylik? Sən xeyir ola bu vaxtı burada,
özü də on bir nömrə ilə? Atın hanı?-deyə
soruşdu.
-Desəm inanmayacaqsınız, amma Əli maşınımı
qaçırıb.
-Nə?!-deyə Yusiflə Sevinc təəccüblə bir-
birilərinə baxdılar.-Necə yəni Əli maşını
qaçırıb?
-Yolla gedirdim, texnikumun qabağına
çataçatda aralıqdan biri güllə kimi qabağıma
atıldı. Tez tormozu çəkib maşını saxladım.
Düşüb yaxınlaşdım ki, Əli. Ayə, nə olub,
yaxşısan, deməmiş ayağa durub maşına minib
uzaqlaşmağı bir oldu. Hələ də başa düşmürəm
niyə belə elədiyini.
-Yusif, vallah, Ayana nəsə olub, gördün Əli
neyləyib?-Sevinc təlaşla ağlamsınaraq ona
baxdı.
-Nə olub ki Ayana?
-Yaxşı da Sevinc, o dəqiqə hadisələri bir-birinə
bağlama.-Sevinci sakitləşdirən Yusif sonra
üzünü Ismayıla tutdu.
-Ayan itib, yəni bayaqdan zəng eləyirik,
telefonu götürmür. Indi də sən Əlidən
danışdın, bu daha da təlaşlandı. Əli hansı
istiqamətə getdi?
-Mən dörd yolda idim, maşını döndərib
üzüyuxarı getdi.
-Hə də, mütləq Ayan xəstəxanadadır, o da o
istiqamətə gedib. Yusif, qurban olum, biz də
gedək.-deyə Sevinc yalvarmağa başladı.
Sevincin təkidilə bir qədər düşünməli olan
Yusifgil sonra xəstəxanaya getməyi qərara
aldılar.
Xumarlana-xumarlana gözlərini açan Ayan
əvvəlcə şüursuz nəzərlərlə tavana baxdı.
Başında küt ağrı, burnunda yanğı hiss eləyirdi.
Yavaş-yavaş daha oyaq və təlaşlı nəzərlərlə
otağı gözdən keçirməyə başladı. Yad çarpayı,
yad əşyalar, yad tavan.
-Mən haradayam?!-deyə o anın həyəcanı ilə
yerindən dik atılıb ətrafa boylandı.-Mən