. Onun papağını yerə soxmaq mənə borc
olsun.
-Ülvi!-həyəcan və qorxudan tir-tir əsən Xatirə
dişini-dişinə sıxıb qışqırdı.
-Nədir? Səncə səni bura niyə çağırmışam?
Gözlərinə baxmağa?
-Allah sənə lənət eləsin!
-Bax, əgər naz eləyəcəksənsə, xalan qızı...
-Sus, Allahın bəlası, suss! Danışdıqca
iyrəncləşirsən!
Araya yarım dəqiqəlik uzun bir sükut çökdü.
Xatirə gözlərini yerə dikib ağlamamaq üçün
özünü güclə saxlayarkən Ülvi bic-bic gülümsəyib
pıçıltı ilə:
-Ay sağol, bax belə ağıllı ol.-deyirdi. Sonra
üzünü yavaş-yavaş onun üzünə doğru
yaxınlaşdırmağa, əlini uzadıb əlini tutmağa
başladı.
-Nç, ufff-deyə Xatirə bu vaxt narazı halda
özünü yana çəkdi.
-Nə oldu?-Ülvi qaşının birini qaldırıb kinayə ilə
ona baxırdı.
-Çantam, çantamı qoyum.
-Hə, doğrudan, qoy ora.
-Telefonu söndürüm.
-Hə, mütləq.
Xatirə ona baxıb gülümsəyə-gülümsəyə telefonu
söndürərək çantasına atdı. Çantanı divanın
üstünə qoymaq üçün arxaya çevrilib yenidən
Ülviyə tərəf dönəndə bir anlıq nə olduğunu
anlamayan Ülvi üzünü tutub qışqırmağa başladı.
-Ay mama! Neylədin sən?-Xatirə isə qaliblərə
xas bir təbəssümlə gah ona, gah da əlindəki
dezodaranta baxıb gülümsəyirdi. Yalnız bu yolla
onun öhdəsindən gələ biləcəyini düşünərək bura
qədər gəlmişdi.
-Buna görə cavab verəcəksən! Sənin...-Ülvi əlini
üzündən çəkib qəzəblə Xatirənin qolundan
yapışmaq istəyirdi ki, Xatirə təkrarən var gücü
ilə dezodrantı onun üzünə fısqırdıb təpiklə
protez olan ayağına vurdu. Əlləri üzündə
öskürən Ülvi müvazinətini itirib dizləri üstə yerə
düşdü. Bundan istifadə eləyən Xatirə isə cəld
bayaqdan gözünə kəsdirdiyi masanın üstündəki
açarları götürüb otağın qapısına doğru gəldi.
Həyəcandan əlləri əsə-əsə açarları bir-bir
kilidə salır:
-Ayan, Ayan, oradasan?-deyə onu səsləyirdi.
-Buradayam, bacı, buradayam.-bu vaxt evin
qapısı bərk-bərk döyülməyə başladı. Xatirə
əlində açarlar çaşqın halda qapıya baxarkən-
Bacı, Əlidir, qapını aç.-deyə yenidən Ayanın
səsi eşidildi.
Xatirə cəld çöl qapıya sarı