qaçıb qapını açdı.
Gələn doğrudan da Əli idi və o Xatirəni görüb:
-Müəllimə, yaxşısınız? Haradadır o?-deyə
həyəcanla soruşdu.
-Yaxşıyam, qorxma. Onu zərər...-Xatirə otağı
işarə eləyirdi ki:
-Ayy! Burax məni, buraax!-deyə otaqdan çıxıb
onlara sarı gəlmək istəyərkən Ülvinin onun
ayağından yapışması ilə yerə yıxılan ayan onun
əlində çırpına-çırpına qışqırmağa başladı.
-Ayan! Ə, ... burax onu!-Əli cəld tərpənib
onlara sarı getdi. Lakin Ülvi bu vaxt Ayanı
özünə sarı çəkib bir əlilə sinəsindən yapışmış,
digərilə isə cibindən çıxardığı bıçağı boğazına
tutaraq:
-Yaxınlaşma, yoxsa kəsərəm!-deyə Əlini
qorxudurdu.
-Yaxşı, burax onu, nə olar, burax. Bax, nə
istəsən verərəm, pul, maşın, amma onu burax.-
Əli ayaq saxlayıb arxaya gedə-gedə daha
yumşaq tərzdə yalvardı.
-Müəlliməni ver, bəsdir!-Ülvi Xatirəni işarə
eləyib bic-bic gülümsədi.
-Ayə, ...!-Əli yumruğunu sıxıb onun üstünə
getmək istəyirdi ki, Xatirə onu qolundan tutub
saxladı.
-Əli, dayan. O zarafat eləmir.-sonra Ülviyə
baxıb-Yaxşı, lənətə gəlmiş, yaxşı. Razıyam, təki
qızı burax.-dedi.
-Yox, Xatirə, bu başdanxaraba qulaq asma.-
Ayan Ülvinin əlində çırpına-çırpına Ülviyə
baxır, etirazla başını bulayırdı.
-Ay qız, dinc dayan!-Ülvi əlində çırpınan Ayanı
cilovlayıb sakitləşdirdikmək istədikcə özü də
geriyə doğru gedirdi. Beləcə dal-dala gedib
masaya dəydi və bayaq Xatirənin açarları
alarkən masanın üstünə qoyduğu dezodarant
masadan yerə düşdü. Sayıqlığını itirməyən Ayan
isə bir göz qırpımında onu yerdən alıb Ülvinin
üzünə fısqırtdı. Ülvi özünü itirib öskürə-öskürə
gözlərini tutarkən sol əlindəki bıçaq da Ayanın
sinəsini sol tərəfdən cızdı. O an hiss etdiyi
ağrının təsirilə iç çəkən Ayan köynəyindəki qan
izini görüb qışqıraraq dirsəyi ilə Ülvini geri
itələdi.
-Ayan!-Əli ilə Xatirə cəld ona sarı əyildilər.
Ayan isə qorxa-qorxa bir sinəsinə, bir də onlara
baxırdı. Əli onun bərabərliyində oturub təlaşla
ona, yarasına baxıb, əlini tutarkən Xatirə də
yenidən dikəlmək istəyən Ülviyə