a girən
reklam kimi gəlməsəydiniz olmazdı?-deyə
deyindi.
Onları belə görən Akif əmi bu dəfə hirslənmədi,
əksinə, qımışıb yüngülcə başını buladı. Lakin
yenə də ciddi üz ifadəsini pozmadı.
-Ayan, qızım, ifadə verdin? Gedə bilərik?
-Hə, papa, verdim, gedək. Xatirəgil getdilər?-
deyə-deyə Ayan ayaqlanıb pilləkənə sarı gəlmək
istəyirdi ki, Akif əmi:
-Hə, onlar getdilər. Dayan, tələsmə, mən hələ
bu oğlana təşəkkür eləyəcəm.-deyə onu saxladı.
Sonra üzünü Əliyə tutdu.-Çox sağol, oğlum. Bu
gün qızlarıma elədiyin yaxşılıq üçün çox sağol.
Həqiqətən də özü-sözü bir adam imişsən.
-Mən neylədim ki, Akif əmi? Kim olsaydı belə
eləyərdi.
-Nç, eləməzdi. Yaxşı, gəl səni də evinizə qədər
ötürüm.
-Yox, çox sağolun, mən dostumun maşınını
götürmüşdüm, indi onu gözləyirəm.
-Yaxşı daha, sən necə istəyirsənsə. Nə isə,
hələlik.
-Hələlik.
Yolboyu Xatirənin üzünə baxmayan və demək
olar ki, onu dindirməyən Xəyal elə evdə də eyni
vəziyyətdə idi. Xatirə mətbəxə keçmiş, o isə
qonaq otağında-divanda əsəbi halda
oturmuşdu. Sevdiyi qadının ondan xəbərsiz belə
bir iş tutduğuna heç cür inana bilmir,
aldadıldığını özünə sığışdıra bilmirdi. İçində
bu binanı belə yerindən qoparacaq gücdə bir
tufan qopmuşdu, amma o əsəbini sadəcə
ofuldayıb yumruğunu sıxıb-açmaqla biruzə
verirdi. Yaşadığı qorxu və həyəcan azmış kimi,
bir də Xəyalın bu reaksiyası Xatirəni daha
çxılmaz vəziyyətə salmış, bayaqdan çarəsiz
halda əlləri belində mətbəxdə o tərəf-bu tərəfə
gedib gəlirdi. Nəhayət, ağlına gələn bir bəhanə
ilə otağa sarı gəlib:
-Xəyal, get Gülüşü gətir də, darıxdım e, onun
üçün.-deyə çəkinə-çəkinə ona baxdı.
-Dalıxdın? Bəs öz başında işlə qulub evdən
gedəndə dalıxacağını fikiləşmidin?-elə bil
Xəyala da bu lazım idi. Bir himə bəndmiş kimi
qəzəb dolu kinayə ilə ayağa qalxıb ona sarı
gəlməyə başladı.
-Xəyal, qurban olum, sakit ol. Bax, onsuzda
gərginəm, başımı bədənimin üstündə gəzdirə
bilmirəm, sən də bir yandan üstümə gəlmə.
-Sən başa düşmüsən ki, neyləmisən?