u qədər günahkar saymayın. Ən
azından, mənim qədər günahkar deyilsiniz.-Əli
özünü bu söhbətə o qədər qapdırmışdı ki, gözləri
dolmuş, səsi titrəyirdi.
-Günahını boynuna almaq da bir böyüklükdür.-
İnci maraqla Əliyə baxırdı.-Gözləriniz dolub,
siz bu qızı həqiqətən də sevirsiniz. Bəs sonra nə
oldu? Əgər sirr deyilsə, o qız indi haradadır?
-Çox şükür, indi bir yerdəyik. Səhvimi etiraf
elədim, barışdıq. Düzdür, məni tam
bağışlamayıb, amma buna da şükür. Əslində o
da eyni hisləri keçirir, prosto qürurludur,
bağışlaya bilmir. Sevməsəydi, ikinci dəfə qəza
keçirib komaya düşən vaxt mən yanına gedib
əlini tutanda oyanmazdı.
-Caan, o ikinci dəfə də xəstəxanaya düşüb?
Yaxşı bəs siz doğrudan da biraz əvvəl dediyiniz
sözə inanırsınız? Onun sizi sevib-sevməməyilə
əlini tutanda oyanmağının nə əlaqəsi var?
Qismətində oyanmaq var idisə, başqa cür də
oyana bilərdi.
-Səhv fikirləşirsiniz. Bu dünyada hər şey
ümidlə, inamla bağlı deyilmi? Boş yerə deyiblər,
ümid sonda ölür deyə? Əgər bir şeyi çox
istəyirsinizsə, onun olacağına da inanmalısınız.
Mən onun yanına gedəndə oyanmağını o qədər
çox istəyirdim ki və inanırdım da. Bir də ki, iki
həftədir hər gün Mehdinin oyanacağına
inanaraq bura gələn siz deyilsiniz?
Susdular. Inci yenidən gözlərini yerə dikib fikrə
getdi. Əlinin inam mövzusunda dediklərini o da
bilirdi, amma filmsayağı əlinin tutunca
oyanmaq məsələsinə çox da inanmırdı. Bəlkə də
sevmədiyi üçün inanmırdı. Bəlkə də sevmədiyinə
özünü inandırdığı üçün inanmırdı. Onu bu
qarışıq fikirlərdən yanında çalınan telefon
zəngi oyatdı. Zəng çalan Əlinin telefonu idi və o
ayağa qalxıb-Bağışlayın.-deyib zəngi açdı.
Zəng Ayandan idi və Əli onunla danışa-danışa
pilləkənin başına qədər gəldi. Ayan Mehdinin
vəziyyəti, pulun yığılması, əməliyyatın olub-
olmayacağı ilə maraqlanırdı. Onunla danışıb
telefonu söndürən Əli yenidən içəri qayıtmaq
istəyirdi ki, bu vaxt pillələri qalxan Sevili görcək
duruxub qaşlarını çatdı. Sevil isə onu