görməyinə
təəccüblənməmişdi.
-Salam.
-Salam. Sevil, sən xeyir ola burada?
-Anamın həkimi burada da işləyir, onun yanına
gəlmişəm. Mehdi necədir, ayılmayıb hələ?
-Yox. Bu gün əməliyyata girməlidir. Pul
yığmışıq, Ismayılgil də kredit çəkməyə getdilər.
Qabağınca çıxdılar, görmədin?
-Yox. Inci də buradadır?-Sevil içəri boylandı.
-Hə, Inc...Sən onu haradan tanıyırsan?
-Bir-iki dəfə yolda qarşılaşmışdıq, sonra dedi
ki, bir dostu avariya düşüb, ağır vəziyyətdə
xəstəxanada yatır. O danışdıqca bildim ki,
həmin dostu bizim Mehdi imiş.
-Həə. Elə bur...-Əli Incini göstərmək üçün
içərini işarə eləyirdi ki, onu yerində görməyib
duruxdu,-indicə burada idi axı, hara getdi?
-Yəqin buralardadır. Nə isə, mən qayıdanda
baş çəkərəm.-deyib Sevil dəhlizə girib sol
istiqamətdə getməyə başladı.
Inci isə reanimasiya otağında idi, Mehdinin
yanında. Bu iki həftədə ilk dəfə idi ki, bütün
cəsarətini toplayıb onun yanına keçirdi. Bəlkə
də daha əvvəl onu görməyə qorxmuşdu.
Günahının nəticəsi ilə üzləşməkdən qorxmuşdu.
Digər tərəfdən də Əlinin dediklərin onu
cəsarətləndirmişdi. Tibb bacısının köməyilə
gigiyenik üst geyimini geyinib Mehdinin çarpayısı
ilə üzbəüz stulda oturdu. Mehdi isə bu iki
həftədə çox dəyişmişdi. Uzanan saç-saqqalı onu
öz yaşından daha yaşlı göstərirdi. Inci ona
tərəf əyilib:
-Mehdi.-deyə astaca onu səslədi. Sanki daha
möhkəm çağırsa oyanacağından qorxurdu.-
Mehdi.-bu dəfə səsinin tonunu biraz artırdı.-
Özünü artistliyə qoyma, bilirəm ki, məni
eşidirsən, prosto küsmüsən. Düzdür? Yaxşı,
deyək ki, məndən küsmüsən, bəs iki həftədir
sənin üçün əsir-yesir olan ananın, bacının,
dostlarının günahı nədir? Onları niyə nigaran
qoyursan? Sənin yerin rahatdır deyəsən, amma
onlar iki həftədir az-qala burada yatıb
dururlar. Səncə, səni sevməyən bir qıza görə bu
qədər adamı pərişan, gözüyaşlı qoymağa haqqın
var? Sən həmişə günahı başqasının boynuna atıb
qaçan biri olmusan, ya mənə çəkdiridiyindir?-
susub bir xeyli onu izlədi. Sonra eyni səs