s tonu ilə
sözünə davam elədi.-Xəbərin var ki, pul
tapılmasa, əməliyyat olunmasa, ailən xəstəxana
xərclərini ödəyə bilməsə, səni məcburən
aparatdan ayıracaqlar? Ölmək istəyirsən? Mən
istəmirəm. Əgər məndən soruşsan mən sənin
ölməyini istəmirəm.-kövrəlmişdi. Bir əli ilə dolan
gözlərini silə-silə digər əlini qorxa-qorxa uzadıb
onun barmaqlarına toxundu. Sonra özünü
toplayıb əlini ovcunun içinə aldı.-Məni sevirsən?
Sevirsənsə, məni hiss eləməlisən. Onda sübut elə,
məni sevdiyini indi sübut elə. Bax, əlini
tutmuşam, oyaq olsaydın, bunu heç vaxt
eləməzdim. Indi bir reaksiya ver, nə olar, oyan
artıq.-ağlamamaq üçün əlini ağzına tutsa da
göz yaşlarına hakim ola bilmirdi. Digər tərəfdən
də Mehdinin əlini buraxmır, birdən tərpənər
deyə gözlərini ondan ayırmırdı.
Əsli xala isə Mehri artıq özlərini xəstəxanaya
çatdırmışdılar. Incinin oturacaqdakı çantasını
görən Əsli xala yenə əsəbləşmişdi.
-Bu abırsız yenə buradadır? Nə üzlə gəlib o
bura?
-Mama, hirslənmə, davleniyan qalxacaq. Həkim
nə dedi? O qanmazdır, sən neyləyəsən?-Mehri
anasını sakitləşdirirdi.
Elə bu vaxt Inci açılan reanimasiya otağının
qapısında göründü. Üzündə bütün dünyanın
yükünü daşıyırmıştək yorğun bir ifadə var idi.
Sanki rəqiblərinə gözlərini açmağa imkan
vermədən zərbə üstünə zərbə endirən, getdiyi
bütün yarışları qələbə ilə başa vuran döyüşçü
ruhlu o mübariz qız deyildi bu. Ayaqlarını
sürüyə-sürüyə otaqdan çıxıb onlara sarı gəlməyə
başladı. Əsli xala onu görcək ilan vurmuştək
yerindən dik atılıb onun üstünə gəldi:
-Sən nə həyasız, nə qanmaz qızsan? Mən sənə
neçə dəfə deyəcəm ki, bura ayağı...
Bu vaxt Inci huşunu itirərək yerə yıxıldı.
Bayaqdan əsib-coşan Əsli xala qorxaraq geri
atıldı. Əli və dəhlizin o başından gələn Sevil isə
bunu görüb təlaşla Inciyə sarı gəldilər. Mehri isə
anasını danlamağa başlamışdı. Əligil köməkli
Incini qaldırıb oturacağa oturdarkən tibb bacısı
otaqdan səsə çıxmışdı.
Çox keçmədi ki, İncini özünə gətirdilər. İndi də
Sevil və tibb bacısı