döymüsən?
-Sən dayan orada. Bu uje mənim ailə işimdir,
özüm bilərəm, istəyərəm döyərəm, istəyərəm
sevərəm.
-Ayə, sən oltalıqda ailə qoymusan? Dünənə
bütün məhlə səsinizə yığılıb, qonşula qızı sənin
əlindən ala bilməyiblə, sən hələ də ailə deyisən?
Əl çək də bu zibildən, əl çək də bu kluqdan!
Beynini belə şeylələ pozub niyə ailənə,
uşaqlalına qənim kəsilisən? Adam heç qadına əl
qaldıla? O sənin ömül yoldaşındı e, uşaqlalının
anasıdı. Necə əlin qalxdı ona?-Xəyal getdikcə
səsini qaldırırdı.
-Sən get öz evində ağalıq elə!-Rafiq də
qışqırırdı.-Get öz arvadına yiyə dur! Sən də
vaxtında arvadının ipini yığa bilsəydin, gecənin
bir aləmi evdən çıxıb getməzdi.-bu sözü
deməsilə üzünə kəskin bir şilləni yeməsi bir oldu.
Xəyal dişlərini qıcayaraq qəzəb dolu baxışlarla
ona baxırdı. Bir anlıq nə olduğunu anlamayaraq
çaşqın şəkildə əli üzünə tutan Rafiq sonra əsəbi
şəkildə ona qapını işarə eləyib qışqırmağa
başladı.-Rədd ol buradan! Mənim daha sən
adda qardaşım yoxdur! Çıx cəhənnəm ol
buradan!
Xəyal daha heç nə deməyib gəldiyi kimi əsəblə
dükandan çıxdı və çıxarkən də son hirsini
qapıya töküb onu arxasınca möhkəmcə çırpdı.
Qızı ilə bir xeyli söhbət eləyib ona ana
məsləhətləri verən Gülşad xala indi də getmək
üçün hazırlaşırdı. O qapıda palto və
ayaqqabılarını geyinərkən Xatirə də içəri-otağa
boylanıb:
-Gülüş, nənə gedir e, gəl nənə ilə sağollaş.-
deyə onu səslədi.
-Nənə,-deyə elə bu an balaca Gülay qaça-qaça
otaqdan çıxıb gəlib nənəsinin ətəyindən
yapışdı,-detmə də, nolay?
Gülşad xala nəvəsini saçlarını sığallayıb onunla
danışarkən Xatirə də zəng çalan telefonuna
baxmaq üçün qonaq otağına keçdi. Ekranda
Rafiqin adını görcək təəccüblə dodaqlarını
büzüb zəngi açdı.
-Hə, Rafiq?-lakin Rafiqin dedikləri üzündəki
təəccüb hissini bir anda təlaşla əvəz etdi.-Nə?!-
o anın təlaşı ilə qışqırıb yerə oturdu. Əlini
ağzına tutub ağlaya-ağlaya-Haradasınız
indi?-deyə soruşdu.
-Nə oldu?-onun bu qışqırığına Gülşad xala
təlaşla içəri boylandı. Qızını