ı qulağında telefon
yerdə oturub ağlayan görcək ayaqqabılarını
soyunub otağa girdi. Gülay isə anasının qışqırıq
səsinə onun yanına gəlib dodaqlarını büzüb
dayanmışdı.-Nə oldu? Nə xəbər eşitdin?
-Xəyal...Xəyal...-deyə Xatirə hıçqıra-hıçqıra
ağlayırdı.
-Nə olub Xəyala?-bu Gülşad xalanı da
təlaşlandırmışdı.
-Infarkt keçirib, xəstəxanaya aparırlar.
-Nə, infarkt? Hansı xəstəxanaya aparırlar?
-Bilmirəm. Rafiq zəng eləmişdi, deyir yoldayıq,
amma bilmədim hara aparırlar. Ana, ona bir
şey olsa mən neyləyəcəm?
-Sakit ol, ona heç nə olmayacaq. Özünü ələ al,
bax, uşaq da qorxur. Görək başımıza nə çarə
qılırıq.
Mehdinin yatdığı xəstəxananın reanimasiya
mərtəbəsində isə bayaqkına nisbətən sakitlik
hökm sürürdü. Telefon danışığını bitirən Əli onu
söndürüb üzünü sual dolu baxışlarını ona
zilləyən Kənana tutdu.
-Smaylikgil pulu çəkib həkimin hesabına
köçürüblər. Indi də onu oteldən götürün gəlirlər.
-Çox şükür. Bircə bu günü sağ-salamat başa
vursaydıq.
-Amin.
Ətrafa boylanan Əli bu vaxt pilləkənin
başındakı tanış simanı görüb astaca Kənanın
qoluna toxundu. Leylanı görcək Kənan narahat
halda yerində vurnuxub gözlərini qaçırdı. Leyla
isə artıq onları görmüşdü və əl eləyib
yaxınlaşmaqda idi. -Leyla, sən xeyir ola burada?-deyə Əli təəccüblə
soruşdu.
-Eşitdim ki, Mixaylo üçün pul yığırsınız, mən də
qulpumdan çıxanı gətirim dedim.-deyə Leyla
çantasından çıxardığı və kağıza bükülü kvadrat
formalı açıqcanı ona uzatdı. Əli çaşqın şəkildə
bir ona, bir də Kənana baxırdı. Kənanın
çiyinlərini çəkdiyini görüb-Çox sağol, amma uje
əməliyyat üçün pul yığılıb.-dedi.
-Əlimi dala qaytaracaqsan? Eybi yox, bunu da
iynə-dərmana verərsiniz.
Əli razılıq elədi. Sonra Kənanın qaçaraq
nəzərlərlə Leylaya baxıb ayağı ilə yeri
sürtdüyünü görüb bir bəhanə ilə onlardan
uzaqlaşdı.
-Necəsən, universitetə getmişdin?-Kənan eyni
şəkildə gözlərini qaçıra-qaçıra soruşdu.
-Hə, oradan gəlirəm. Sən gəlməmişdin deyəsən.
-Hə, iki gündür gələ bilmirəm. Bu günü yola
verək,