özünü ona
necə bağışladacağını bilmirdi.
Sevik dəhlizdən pilləkənə burulurdu ki, qarşıdan
gələnlə toqquşub geri atıldı. Başını qaldırıb
onun kim olduğunu görməyə macal tapmamış:
-Sevil, sən burada neyləyirsən?-deyə həmin
adam təəccüblə soruşdu.
Bu onun akademiyadakı müəlliməsi, eyni
zamanda qonşusu olan Bahar müəllimə idi. Sevil
onu görcək özünü itirdi. Utandığından
qıpqırmızı qızarıb yerində vurnuxmağa başladı.
-Bahar müəllimə?
Sevili bu halda, əynində xadimə paltarı, əlində
döşəmə silənlə görmək Bahar müəlliməni də
çaşdırmışdı.
-Bala, sən burada neyləyirsən? Axı bura sənin
yerin deyil.
-İşləyirəm də müəllimə,-Sevil gözlərini
qaçıraraq ağlamsındı,-nə var ki burada?
-Can, gözəl qızım, məni səhv başa düşmə.
İşləmək pis bir şey deyil, amma bu iş də sənə
görə deyil. Sənin kimi istedadlı bir qızın yeri
bura deyil. Sənə ayrı iş tapmaq lazımdır.
-Müəllimə, xahiş eləyirəm, anama məni burada
gördüyünüzü deməyin. O elə bilir ki, kursda
resepşın işləyirəm. Bilsə, halı pisləşəcək, nə
olar, deməyin.-Sevil gözlərini silə-silə ona
yalvarmağa başlaldı.
-Demərəm, narahat olma-.Bahar müəllimə əlini
onun çiyninə qoyub sakitləşdirməyə çalışdı.-
Amma sənə başqa iş tapmaq lazımdır. Bəs işə
ehtiyacın var, niyə gəlib mənə demirsən?
Deyərdin ki, müəllimə mən münasib yerdə iş
istəyirəm, mən sənin üçün taparıdm da.
-Nə bilim, müəllimə.-Sevil gözlərini qaçıraraq
köks ötürdü.
-Yaxşı, sən hələlik işlə, amma özünü çox yorma.
Mən bir-iki günə sənə xəbər eləyərəm.
Bahar müəllimə bunu deyib aralandı. Sevil isə
hələ də özünü ələ ala bilmir, müəlliməsinin
qarşısına bu cür çıxdığı üçün utanırdı.
Artıq bir neçə saat idi ki, Göyçaya, xalasıgilə
çatmışdıar, amma Əlinin qaşqabağı açılmırdı
ki, açılmırdı. Anasına görə özünü gülümsəməyə
məcbur eləsə də alınmırdı. Ürək gülməyəndən
sonra üz necə gülsün ki? Evdə qərar tutmayıb
həyətə çıxdı. Özünü bağa verib sakitləşmək,
ruhunu dinləndirmək istədi. Onsuz da evdə
anasının toy barədə danışdıqlarından