çağırıb?
-Gör, necə maraqlanır.-deyə Yusif Əliyə tərəf
qısılıb astaca dilləndi.
-Bunlar barışıblar ki?-Kənan da onlara
yaxınlaşıb astaca soruşdu.
-Hə, ən az Əligil kimi.
-İnci, siz o kloku mənə verin, mən indi aparıb
ona çatdıraram. Yəqin ki, kursda olar.
-Hə, buyurun.-İnci əlindəkini ona uzadarkən
həm də təəccüblə baxırdı.
-Kanka, mən bir saata qayıdıram, yəqin ki,
əməliyyat bitənədək gələrəm.-İsmayıl üzünü
Emreyə tutdu.
-Kendisini arasan olmazmı?
-Olmaz, şəxsən, bizzat verməliyəm. Başa
düşmürsən, bu fürsəti əldən verə bilmərəm.-
İsmayıl onu kənara çəkib astaca dedi.-Narahat
olma, əməliyyat bitənədək özümü çatdıracam.-
oradakılarla sağollaşıb tələsik pilləkənə sarı
getdi.
Kamranın zəngilə xəstəxanadan birbaşa köhnə iş
yerinə gələn Sevil indi də onu gözləyirdi. Sevillə
danışdıqdan sonra işi çıxdığı üçün getməli olan
Kamran isə hələ qayıtmamışdı. Bunu Sevilə
üzbəüz oturduğu resepşn masasındakı yeni
resepşn qız demişdi. Görünən o idi ki, Şəbnəm
vaxt itirmədən özü kimi naz-qəmzəli, dilli-
dilavər birini işə götürmüşdü. Havanın getdikcə
qaralması Sevilin narahatlığını da artırmaqda
idi. Qapı hər açılıb-örtüləndə gələnin Kamran
olmasını arzulayırdı. Beləcə qapı növbəti dəfə
açılanda həvəslə qapıya baxırdı ki, bu dəfə
gələnin Şəbnəm olduğunu görcək bütün əhvalı
pozuldu. Narazı hal qaşlarını çatıb üzünü
çevirdi. Sevili burada görmək Şəbnəmi də
sevindirməmişdi və o əsəbi halda üzünü
turşudaraq ona yaxınlaşdı.
-Sən nə gəzirsən burada?
-Kamran müəllim çağırıb, onu gözləyirəm.-Sevil
sakitliyini pozmamağa çalışırdı.
Onu bu cavabı qarşısında Şəbnəm sadəcə göz
süzdürərək nazla otağına doğru getdi. Çox
keçmədi ki, Kamran da gəldi və Sevillə
salamlaşıb onu öz arxasınca otağına apardı.
-Necəsən, ay Sevil? Elə qəfil çıxıb getdin ki, heç
bilmədik nə məsələdir.-Sevil ayaq üstdə durmuş,
Kamran isə nəsə axtarırmış kimi masanın üstünə
baxırdı.
-Hə, elə alındı, Kamran müəllim, getməli
oldum.
-Hə, tapdım.-deyə öz-özünə dillənən