n Kamran
şkafa tərəfə gedə-gedə-Bəs indi haradasa
işləyirsən?-deyə Sevildən soruşdu.
-Yox, işləməli olmadım, evdəyəm.
-Ayka, oradan işçilərin maaş cədvəlini gətir.-
Kamran telefonu götürərək çöldəki resepşn qızla
danışdı. Sonra üzünü sual dolu baxışlarla ona
baxan Sevilə tutub-Adam ərizəsini yazıb
gedəndə bir maaşını da tələb eləyər, düzdür?-
deyə ona baxdı.
-Maaş? Axı mən bu aydan cəmi bir həftə
işləmişəm.
-Olsun da, bir həftə azdır?-elə bu vaxt
Kamranın Ayka dediyi qız əlində cədvəl içəri
girdi və onu Kamrana verib çıxdı-Götür, bura
qol çək.
-Çox sağolun, Kamran müəllim. Siz çox yaxşı
insansınız.-Sevil kağıza qol çəkə-çəkə həm də
razılıq eləyirdi.
-Yaxşılara indiki zəmanədə yer yoxdur, bilirsən
də, yəqin. Maman necədir?
-Belə də. Elə mən də aptekdən dərman...-Sevil
qəfildən əlinə baxıb,-dərmanlar,-deyə təlaşla
yerində dik atıldı,-ay daa, mamamın
dərmanlarını xəstəxanada qoyub gəlmişəm.-
deyə məyus şəkildə dilləndi.
-Hansı xəstəxanada?
-Dərmanları alıb xəstəxanaya, həkimin yanına
getmişdim, sonra baş qarışdı, uff...
-Yaxşı, təlaşlanma. Nə qədər gec deyil, get bir
də bax, bəlkə tibb bacıları tapıb qoyublar?
Beləcə Sevil onunla sağollaşıb tələsik kursdan
çıxıb dayanacağa doğru getməyə başladı.
Ismayıl da artıq kursun qabağında idi. Yolboyu
Kamranla əlaqə saxlamış, Sevilin əvvəl kursda
olduğunu, sonra da oradan çıxdığını öyrənərək
indi də dayancağa sarı gedirdi. Maşının
sürətini xeyli azaldıb diqqətlə səkiyə baxa-baxa
dayanacaq istiqamətində getməkdə idi.
1 saat önce · Siteden gönderildi
Fatimə H-va
Beləcə yavaş-yavaş dayancağın yolunu
tutmuşdu ki, birdən ondan on beş-iyirmi metr
qabaqdakı aralıqdan çıxıb dayanacağa sarı
gedən Sevili görcək üzündə xəfif bir təbəssüm
oyandı. Özünü ona çatdırmaq üçün sürəti
artırırdı ki, bir anda gözünün qarşısında baş
verənləri şüuru dərk eləyə bilmədi. Sevilin
arxasınca aralıqdan çıxan maşından düşən bir
nəfər bir göz qırpımında arxadan sarılaraq
əlindəki dəsmalla onu yuxuya verib