cəld maşına
atdı və eyni cəldliklə də sükan arxasına keçib
oradan uzaqlaşmağa başladı.
-Ayə, bu ... neyləyir, ayə? Necə yəni e?!-bunu
görər-görməz İsmayıl tez maşının sürətini
artırıb onun arxasınca düşdü.
Sevili qaçıran Xəlil idi və o da onu qovan
maşının-İsmayılın fərqinə varınca sürəti artırıb
ondan aralanmağa çalışırdı. Maşınlarla dolu
magistralda siqnal verə-verə özlərinə yol
açırdılar. Lakin İsmayıldan yaxa qurtara
bilməyəcəyini görən Xəlil hiylə işlədib özünü
qarşıdakı dar aralıqlardan birinə verdi. Ara
küçələrlə bir qədər gedib maşını saxladı.
Arxadan maşın gəlmirdi. Bu o demək idi ki,
İsmayıl əsas yolla gedib onun qabağını qarşı
tərəfdən keçəcəkdi. Heç iki dəqiqə keçmədi ki,
küçənin başından işıq düşməyə və daşların üstü
ilə yavaş-yavaş üzübəri gələn maşının səsi
eşidilməyə başladı. Gözlədiyi kimi İsmayılın
maşını gəlib onun olduğu aralığın qabağından
keçib getdi. Xəlil onu yaxşı azdırdığını sanıb
bic-bic gülümsəyib, görünməmək üçün oturacaq
boyu aşağı sürüşməyə başladı. Səs və işıq ondan
xeyli uzaqlaşmış və az sonra isə yox olmuşdu.
Artıq onu yaxşıca azdırdığını yəqin edən Xəlil
maşını işə salıb yavaş-yavaş oradan çıxmağa
başladı. Aralığın başına çatmışdı ki, qəfildən
qarşısında peyda olan əli silahlı adamı görcək
diksinib əyləci çəkərək maşını saxladı.
-Düş aşağı! Yoxsa beynini dağıdaram!-bu
İsmayıl idi və Xəlil bunun necə baş verdiyini
anlamadan o anın təlaşı ilə əllərini yuxarı
qaldırdı.-Düş demirəm sənə?!-əlindəki silahı
ona tuşlayan İsmayıl qapıya yaxınlaşıb dəstəyi
dartışdıraraq qışqırırdı.-Aç buranı!-Xəlil
ehtiyatlar içəridən qapını açıb maşından
düşməyə başladı.-Sən neyləyirsən ə, ... ?! Mən
sənə keçən dəfə demədim bu qızdan uzaq
dur?!-deyib iyun yaxasından tutaraq özünə sarı
çəkdi. Bu vaxt Xəlil ayağını onun ayağına
keçirin cəld hərəkətlə onu yerə yıxa bildi. Bir
anda nə olduğunu anlamayan İsmayılın əlindəki
silah da yerə düşdü. Xəlil cəld yerdən tapançanı
götürərək sükan arxasına keçib maşını