deyirəm.
-Dedim ki, yox! Sən başımı söhbətə qatıb
istədiyin yerə qədər aparacaqsan. Tez saxla
maşını!
-Yaxşı saxladım, düş!-İsmayıl əsəbi şəkildə
maşını kənara çəkib dayandı. Sevil cəld düşüb
əvvəl çaşqın halda sağa-sola boylandı.
İsmayılın müşayiət etdiyi polis maşını da onun
dayandığını görcək dayandı. Onu görən Sevil
cəld ona sarı gedib yalvarıcı tərzdə:
-Polis, polis, nə olar, mənə kömək eləyin, bu
oğlan məni qaçırmaq istəyir.-deyə İsmayılı
şikayət eləməyə başladı.
-Sakit olun, xanım. O sizi qaçırmayıb, sizi
qaçırmağa cəhd eləyən bu idi.-polis məmuru onu
sakitləşdirərək maşında oturub qəzəblə onları
süzən Xəlili göstərdi. Sevil onu görcək diksinib geri atıldı.-O oğlan isə
əksinə sizi bunun əlindən xilas elədi.-polis
məmuru sonra İsmayılı göstərdi. Sevil əməlli-
başlı pərt olmuşdu.-İndi isə gedin, maşına
əyləşin, polis bölməsində hər şey aydın olacaq.
Sevil başını yelləyib utancaq baxışlarla İsmayıla
baxıb ona sarı gəlməyə başladı. İsmayıl isə əlləri
qoynunda maşınına söykənib ona baxır, başını
bulayırdı. Sonra:
-Gərək özünü biabır eləyəsən də. Otur.-deyərək
arxa qapını açıb başı ilə işarə elədi. Sevil
gözlərini yerdən qaldırmadan maşına oturdu.
Elə yolboyu da beləcə gözlərini qaldırıb ona
baxmırdı.
Təxminən qırx beş dəqiqədən sonra İsmayılgil
ifadə verib polis bölməsindən çıxdılar. Ifadə
vermək sayılmasa, nə polis bölməsində, nə də
maşında Sevil danışmır, məyus şəkildə gözlərini
aşağı dikib fikrə gedirdi. Onun belə susması
İsmayılı da narahat edirdi, həm bölmədə, həm
də yolboyu gözlərini ondan ayırmırdı. Bölmədən
yenicə uzaqlaşmamışdılar ki, İsmayılın
telefonuna zəng gəldi. Zəng Emredən idi və o
Mehdinin əməliyyatının uğurla keçdiyini deyib,
onun gəlib-gəlməyəcəyini xəbər alırdı. İsmayıl
ucundan-qulağından vəziyyəti ona danışıb gələ
bilməyəcəyini dedi. Sağollaşıb Sevilə baxaraq:
-Mehdinin əməliyyatı yaxşı keçibmiş.-deyirdi
ki, bayaqdan susan Sevilin indi əlini ağzına,
üzünü də yana tutaraq ağladığını görüb