b təlaşla
arxaya baxdı.-Sevil, nə oldu, niyə ağlayırsan?
-Saxla maşını...İsmayıl nə olar, maşını saxla.-
Sevil hıçqıra-hıçqıra əlini qabaq oturacağa
vururdu.
-Yaxşı, yaxşı.-İsmayıl maşını qabaqda,
dayanacaq olan yerdə sağa çəkdi.
Sevil tələsik maşından düşüb qaça-qaça
dayanacağın arxasına keçib ömründə heç
ağlamadığı qədər hönkürtü ilə ağlamağa
başladı. Təbiətən sakit olduğu üçün daima içinə
axıtdığı göz yaşları artıq bardağı daşırmış, çölə
vurmuşdu. Həyatın çiyinlərinə qoyduğu yükü
daşıya bilmir, üsyan edirdi. Hələ bu gün
yaşadıqları. İsmayıl həmin vaxt orada
olmasaydı, necə olacaqdı? Oyananda özünü
başqa yerdə, başqa vəziyyətdə görsə
idi...düşünmək belə istəmirdi. Yəqinki elə
oradaca ürəyi partlayardı. Onun bu cür, içdən
ağlamasına daha çox tamaşa eləyə bilməyən
İsmayıl maşından düşüb yanına gəldi.
Çiyinlərindən tutub özünə sarı çevirdi. Hər iki
əlilə gözlərini silməyə;
-Ağlama, keçdi, getdi hamısı. O heyvan bir də
sənə yaxın durmayacaq, qorxma.-deyə onu
sakitləşdirməyə çalışırdı. Sevil isə o anın
həyəcanı cəld başını onun sinəsinə sıxıb daha
bərkdən ağlamağa başladı. Bu İsmayılın həm
üzünə xəfif bir təbəssüm, həm də ürəyinə yüngül
sızıltı gətirmişdi.-Şşş, sakitləş, sənə bu qədər
ağlamaq olmaz.-deyərək yavaş-yavaş qollarını
dolayıb onu qucaqladı. İndi ürək döyüntülərini
özü belə eşidirdi. Sakitləşib özünə gələn Sevil bir
anda nə etdiyinin fərqinə varıb başını cəld
onun sinəsindən çəkərək gözlərini silə-silə:
-Belə ağlayıram deyə mənə yazığın gəlməsin,
ha. Ağlamaq zəif olmaq demək deyil. Mən zəif
deyiləm, mənə yazığın gəlməsin.-özünü müdafiə
eləməyə çalışdı.
-Ay qız, elə bilirsən, sənin belə ağlamağın
mənim xoşuma gəlir?-İsmayıl paltosunun
yaxasından tutub onu özünə sarı çəkdi.-Sənin
gözündən düşən bir damcı yaş üçün dünyanı
dağıdaram, qalmış ki, bu qədər ağladın, gör
indi dünya ilə hesabım nədir mənim!-Sevil
özünü geri çəkməyə çalışır, qorxaq nəzərlərlə
ona baxırdı.-Sən niyə xoşbəxt olmadın, Sevil?!
Sən niyə yenə də