mənim qabağıma çıxdın?!-
Sevilin qorxaq baxışları indi də suallarla əvəz
olunmuşdu.-Mən sən xoşbəxt olasan deyə səndən
əl çəkdim, səni incitməsinlər, ağlamayasan deyə
öz xoşbəxtliyimi heç saydım. Sən niyə yenə də
ağlayırsan?!-İsmayılın da səbr kasası
daşmışdı. Belə ki, həm danışdıqca gözləri
dolur, səsi titrəyirdi.
-Burax!-deyə Sevil əsəbi şəkildə özünü yana
çəkdi.-Sən bilirdin, hə?! Xəlillə niyə
nişanlandığımı bilirdin! Məcbur olduğumu bilə-
bilə məni qoyub getdin! Mübarizə aparmadın!
Niyə?!
-Çünki mən də məcbur idim!
-Nəyə?!
-Başa düş, ortada mübarizəlik bir şey yox idi.
Böyüklərinizə belə qərar vermişdi, mənim eləyə
biləcəyi, heç nə yox idi. O vaxt atamın əlinə
baxan adı bir şagird idim, səni aparacaq yerim,
baxacaq gücüm yox idi. Lap bunu eləsəydim də,
hər şey pis sonlanacaqdı. Bir özün fikirləş, bizi
axtarıb tapsaydılar, nə olacaqdı?
-Sən də qaçmağı üstün tutdun, hə?! Özünü
mənim gözümdən salıb, ürəyimə od salıb
qaçmağı! İndi niyə qayıtmısan, İsmayıl, indi nə
istəyirsən?!
-Sevil, mən...
-Deyim? Çünki Sevil yenə də çarəsizldir, təkdir.
Nişanı qayıdıb, anası da ölüm ayağında, kimə
lazımdır axı?! Supermenlik eləyib gözünə girim,
yenidən ürəyini qazanım, istəyimə çatandan
sonra da atım. Yetimdir də, nə üstümə gələni
olacaq, nə də tutduranı. Mən sənin üçün nəyəm,
hə, nəyəm?!
-Sevil, susss!-bunları eşitmək İsmayılı daha da
özündən çıxarmışdı. Bir əlinin adsız barmağı ilə
onu hədələyib, digər əli ilə onun qolundan tutub
dayancağa sıxdı.-Sən hələ məni tanımamasısan
deyəsən?! Sən necə mənim belə iyrənc biri
olacağımı fikirləşə bilərsən?
Sən sevdiyin insana necə belə şeyləri yaraşdıra
bilərsən?
-Nə? Nə sevdiyin insan? Kim deyir ki, mən səni
sevirəm?
-Mən deyirəm! Boynunda illərdir gəzdirdiyin o
sep deyir! Gözlərin deyir! Mən səni tanıyıram,
Sevil, o ürkək baxışlarını bilirəm. Sən məndən
başqa heç kimə elə baxmırdın, indi də
baxmırsan.-Sevil gözlərini yerə dikmişdi.
Yanağından süzülən yaşlar yenə ağladığından
xəbər