r verirdi. İsmayıl bayaqdan sıxdığı qolunu
buraxıb yenə hər iki əlilə yanaqlarını silməyə,
sözünə daha sakit şəkildə davam eləməyə
başladı.-Yaxşı, qürurun ürəyinə üstün gəlsin,
inkar elə, de ki, sevmirsən. Amma bil ki, mən
səni hələ də sevirəm və səni bir itirmək fikrim
yoxdur.-Sevil iç çəkərək ona baxdı.-Çünki sən
mənim alın yazımsan, sən mənim taleyimsən,
sən mənimsən.-əllərini onun üzündən çəkmədən
özünü ona yaxınlaşdırıb alnını alnına
söykəyərək gözlərini yumdu. İsmayılın ard-arda
etirafları və indi də aralarındakı minimum
məsafə Sevili həyəcandırmışdı. Həyəcandan tir-
tir əsir, ürəyi boğazında döyünürdü. Lakin yenə
də ona inanmağa qorxurdu. Ona görə də laqeyd
şəkildə:
-Mən getmək istəyirəm, mamam narahat
olacaq.-deyende özünü ondan aralamağa
çalışdı.
-Yaxşı, gəl gedək.-İsmayıl özünü və əllərini
ondan araladı. O qabağa düşüb gedərkən Sevil
hələ ki, olduğu yerdə gözlərini silərək özünü ələ
almağa çalışırdı. Maşına çatan İsmayıl qapını
açaraq-Sevil, gəl.-deyə onu səslədi.
Sevil asta-asta ona sarı gəldi, gözlərini qaldırıb
gözlərinə baxdı, sonra balaca uşaqlartək
dodaqlarını büzüb bir göz qırpımında başını
İsmayılın sinəsinə sıxıb onu möhkəmcə
qucaqladı. Yenə də ağlayırdı. Nə olduğunu
anlamayan İsmayıl isə sevincək şəkildə ona
baxırdı. Sonra qollarını dolayıb yenə onu
qucaqladı.-Sən bu gün Bakının bir aylıq yağış
normasını doldurdun, ha, Ağlayan Günəş!
İndi onlara görə Yer üzündə onlardan daha
xoşbəxt heç kim yox idi. İllər sonra bir-birilərini
qazanmış, inanmadıqları halda tale yenidən
üzlərinə gülmüşdü.Növbəti gün. Əməliyyatdan sonra Mehdinin
vəziyyəti yaxşılığa doğru getsə də xəstəxana
xərcləri ailəsinin belini əməlli-başlı qırmışdı.
Məşqləri bir müddət yubatdığından
məşqçisindən töhmət alan İnci isə bu gündən
yenidən məşqlərə başlamış və bu səbəbdən də
Mehdinin yanına getməyə ara vermişdi.
Akademiyada dərsi bitən Sevil digərləri kimi
getmək üçün yığışırdı. Bu vaxt isə qrup
yoldaşları gələn həftə keçiriləcək