. Mən
neyləyim?
-Bu fürsətdən istifadə elə, məncə.-deyə
Vüsalənin nəsə tapmıştək gözləri parıldadı.-
Ağlıma bir şey gəldi.
Sevilgilin qrup yoldaşları isə artıq küçədə idilər.
Maşınına söykəyib əlləri qoynunda diqqətlə
çıxanları gözdən keçirən İsmayılı görüb təəccüb
və maraqla gah ona, gah da bir-birilərinə
baxırdılar.
-Bu bizim territoriyadan deyil axı, kimdir
görəsən?
-Hansı bəxtəvərin dalınca gəlibsə də.
-Bəlkə rəngkarlıqdan Firanın nişanlısıdır?
-Az, yox, az, Firanın nişanlısı şkaf boydadır.
Bu isə lap Bred Pitə oxşayır.
-Öz aramızdır, maşını da pis deyil ha. Ehh...
-Qızlar, bəlkə dayanıb gözləyək görək kimə
gəlib?
Bu vaxt Sevillə Vüsalə çöl qapıda göründülər.
Sevili görcək İsmayıl gülümsəyərək dikəldi.
Vüsalə də Sevilin qulağına nəsə pıçıldayıb
sağollaşıb gözü onlardan on beş-iyirmi addım
aralıda mat-mutları qurumuş qızlara baxa-
baxa ondan uzaqlaşdı. İsmayılla Sevil bir-
birilərinə yaxınlaşarkən həmin qızlardan biri
gözləri və ağzı heyrətdən böyümüşd şəkildə:
-Aaaa, qızlar, biri məni çimdikləsin.-deyə
dilləndi.
-Elə məni də. Necə yəni, bu Sevil üçün gəlib?!
Dağıl ey dünya!
Sevil isə artıq İsmayıla çatıb narazı üz ifadəsilə
soruşdu.
-Niyə gəlmisən?
-Mən də yaxşıyam, sağol. Adam sevgilisini belə
qarşılayar?
-İsmayıl, bura gəlməyini istəmirəm. Vabşe,
arxamca gəlmə.
-Niyə?
-İstəmirəm...qorxuram...
-O yaramaza görə qorxursan? Qətiyyən qorxma,
o çox içərilərdədir bu dəqiqə, çətin ki, yaxın
beş-altı ilə də çıxa. O vaxta qədər də sən uje
mənim olacaqsan, heç nə deyə bilməyəcək.
-Yox, başqa şeydən qorxuram. Yenə də hər şey...
-Yenə də hər şey əvvəlki kimi olmayacaq. Dünən
sənə nə dedim, səni buraxmayacam dedim,
getməyəcəm dedim.-İsmayıl bunu deyərkən
əllərini uzadıb Sevilin əllərindən tutdu.-Aydan-
ildən bir namaz, sevgilim görməyə gəlirəm, o da
mənə naz eləyir. Bax ha, mən çox naz
götürmürəm. Otur, gedirik.-deyə sonra maşını
işarə elədi.
-Hara?
-Evə. Səni evə ötürməyə gəlmişəm.
-Yox, mən özüm...-Sevil narazı