şəkildə əllərini
ondan çəkmək istəyirdi ki, Ismayıl:
-Etiraz istəmirəm. O vaxt səni ötürməyimə icazə
vermirdin, heç olmasa qoy indi əvəzini çıxım. Bir
də ki, biz daha uşaq deyilik, kiminsə
görməsindən qorxma.-deyib təkidlə əllərini
buraxmadı. Sonra qabaq qapını açıb-Otur.-dedi.
-Qabaqda?
-Hə, qabaqda, bundan sonra məni, yanımda.
İsmayıl güc-bəla ilə də olsa Sevili razı salıb
maşına oturda bilmiş və oradan uzaqlaşmışdı.
Sevilin qrup yoldaşları isə dilxor halda onların
arxasınca baxır, üz-gözlərini turşudurdular.
Sevil maşına minərkən qapıya yaxınlaşan Bahar
müəllimə isə gördüklərinə təəccüblənmiş,
ürəyində istər-istəməz Sevili qınamışdı.
Atalarının inadı keçmədiyindən Yusiflə Sevinc
gizli-gizli danışıb-görüşürdülər. Bunun nə
qədər davam edəcəyini də bilmirdilər, amma
yenə də bir-birilərini buraxmaq fikirləri yox idi.
Yusif nahar fasiləsini ayaqüstü bir kökə ilə
ötürüb Sevinci görə bilmək üçün məktəbə qədər
gəlirdi. Bu gün də bir əlində kökə, bir əli cibində
məktəbin yuxarı darvazası-Ağabala dayının
dükanının sağında dayanıb Sevinci gözləyirdi.
Bu vaxt məktəbə gələn yolda görünən sevinc
uzaqdan onu belə görüb öz-özünə gülümsəyərək
başını buladı, Yusif isə onu görcək özünü
düzəldib tikəsini udmağa çalışdı. Sevinc
yaxınlaşa-yaxınlaşa:
-Caan, mənim sinfimin ən balaca uşağı burada
imiş ki. Balası, sənə evdə yemək vermirlər?-
dedi.
-Yox müəllimə, deyirlər Sevincdən əl çəkməsən,
sənə yemək verməyəcəyik.-Yusif də biraz
zarafat, biraz da məyus şəkildə balaca
uşaqlartək dilləndi.
-Sevgilim, sənin mədən birtəhər olacaq axı. Hər
gün quru-quru, ayaq üstdə, belə olmaz axı.
Dayan görüm, termosumda çay qalıb?-deyə
Sevinc narazı üz ifadəsilə çantasının içini
gəzməyə başladı.
-Neyləyim ki, səni görmək mənə yeməkdən,
sudan da vacibdir. Bircə bu kişilərin tərsliyi
keçsəydi...
-Nə bilim e,-Sevinc köks ötürüb termosun
qapağına tökdüyü çayı Yusifə uzatdı,-heç
keçənə oxşamır.
-Sevgilim, bu nədir, camaat baxır, qaytar onu
yerinə.-Yusif