, ona minnətdar ol e,
məncə, o olmasaydı, Kənan sənə bu qədər
yaxınlaşmazdı.
-Nə isə, qızlar, sizdən mənə padruqa olmaz,
durun, patologiyaya gecikməyək.-hirslə ayağa
qalxan Leyla digər boş stuldakı çantası ilə
paltosunu götürüb getmək istəyirdi ki, ilk
addımda ayağı masanın aşağısında yerdən
qoyulmuş iri yol çantasına ilişdi və müvazinətini
itirərək əlindəkilərlə birlikdə üzü üstdə yerə
yıxıldı. Qızlar qorxub cəld ayağa qalxarkən
bufetdə başqa bir oğlanla qarşılaşıb söhbət edən
və bir gözü Leylada olan Kənan da cəld ondan
aralanıb Leylaya sarı yüyürdü.
-Leyloş, nə oldu?-qızlar əyilib köməkli onu
qaldırmağa çalışdılar. Leyla isə bu qədər
insanın qabağında biabır olduğu üçün əsəbindən
ağlayırdı.-Ağlama, heç nə yoxdur.-Səbinə onu
qaldırmaq üçün sağ əlindən tutanda isə:
-Ayyy!-deyə Leyla o an hiss etdiyi ağrının
təsirindən qışqırdı.
-Nə oldu, ağrıyır? Mənə görə oldu, mən bu
sumkanı bura niyə qoydum?-Səbinə peşman
şəkildə dilləndi.
-Leyla, nə oldu, yaxşısan?-Kənan da özünü
yetirmiş, təlaşla ona baxırdı.
-Biləyi çıxıb deyəsən. Yıxılanda əlində sumka
var idi, altında qalıb.
-Nə? Caan, ağrıyır?-Kənan daha da təlaşlanıb
onun sağ biləyini yoxladı.
-Ayy, buraax!-Leyla həm ağrının, həm də
əsəbin təsiri ilə daha bərk qışqırıb əlini geri
çəkdi.
-Kənan, eləmə, əsəbidir.-ona göz eləyən
Natəvan sonra Səbinəyə baxıb-Travmatologiyaya
aparaq bəlkə, Ramiz doktor baxsın.-dedi.
-Aparaq da. Dayan, paltosunu çiyninə atım, çöl
soyuqdur.
-Dayan, mən də sizinlə gəlim.-Kənan da həvəslə
ayaqlanırdı ki, Leyla qəzəblə dişlərini bir-birinə
sıxıb:
-Gəlmə!-deyə ona baxdı.
Kənan məyus halda yerində vurnuxarkən
Natəvan da ona göz eləyib:
-Sonra gələrsən.-deyə astaca pıçıldadı.
Beləcə Leyla rəfiqələrinin əhatəsində bufetdən
çıxarkən Kənan da sanki öz biləyi çıxıbmıştək
biləyini ova-ova onun arxasınca baxırdı. Artıq
yarım saat sonra həkim Leylanın biləyinə gips
qoymuş, o da rəfiqələri ilə birlikdə otaqdan
çıxırdı. Bu vaxt onu görüb söykəndiyi