qaçaqaçdan az
qala qırılan ayaqlarını arxasınca xəstəxanaya
qədər sürümüşdü. Mehdinin olduğu mərtəbəyə
çatıb həmişə dolu olan dəhlizi boş görəndə ona
nəsə olduğunu düşünüb təlaşlanmış, dəhlizə
girib qarşısına ilk çıxan tibb bacısından Mehdini
xəbər almışdı. Tibb bacısı isə hər şeyin yaxşı
olduğunu, buna görə də ailəsinin evə getdiyini
deyib onu sakitləşdirmişdi. Dərindən nəfəs alan
İnci bu dəfə də tibb bacısı qızdan Mehdini görə
bilmək üçün icazə istəmişdi. Qız isə mümkün
olmadığını, bunun üçün sabah gəlməli olduğunu
demişdi. İnci yenə də məyus olmuş, qız
gedəndən sonra özünü divara söykəyib bir
müddət beləcə qalmışdı. Sonra fikrini özünə
verib bura necə və niyə gəldiyini düşünməyə
başlamışdı. Onu bura qədər gətirən, bu qədər
təlaşlandıran nə idi? Mehdi üçün çəkdiyi vicdan
əzabımı? Bəs ürəyini belə döyündürən nə idi?
Əzabın gətirdiyi təlaşmı? Yox, hər şeyi əzabın
üstünə yıxmaq axmaqlıq olardı. Bunun bir
açıqlaması ola bilərdi... Tez başını bulayıb
söykəndiyi yerdən aralanaraq xəstəxanadan
çıxmağa başladı. Yolboyu da eyni fikirlə ondan
əl çəkmirdi. Yorğunluğunun üstünə bir də
həyəcan əlavə olunduğundan indi də həm fiziki,
həm də mənəvi cəhətdən ayaq üstdə dura
bilmirdi. Dolmuş bulud kimi idi, leysana dönməsi
üçün bir şimşək bəs edərdi. Qapıya çatıb əlini
ürəksiz-ürəksiz zəngə apardı.
-Ay qız, haradasan sən?! Papan bayaqdan evi
dağıdır. Güclə sakitləşdirmişəm, indi də çöldə
səni axtarır. Yenə hara getmişdin?-qapını
açar-açmaz anasının bu reaksiyası əsl şimşək
effekti yaratmışdı. İnci ona cavab vermədən
içəri girib idman ayaqqabılarını soyunub
çantasını da laqeydcəsinə yerə atıb ayaqlarını
sürüyə-sürüyə qonaq otağına keçdi.-Səninlə
deyiləm?! Yenə xəstəxanaya getmişdin, hə?!
Vallah, papan bilsə bu dəfə səni evdən çölə
qoymayacaq. Ufff, mən sizi belə qoyub sabah
necə qayıdacam?-Əminə xala da danışa-
danışa onun arxasınca otağa girmişdi.
İnci isə artıq dözə bilməyib bir əli sinəsində yerə
doğru oturmağa başladı.
-Mən