n bacarmıram axı...mən bacarmıram.-
titrəyən səsində həm də məyusluq və bezginlik
duyulurdu.-Mən bacarmıram, heç nə ilə
bacarmıram!
-Nə olub, ay qızım? Nə ilə bacarmırsan?-
bayaqdan əsib-coşan Əminə xala qızını belə
görüb təlaşla onun bərabərliyində yerə oturdu.
-Uduzdum mən mama, uduzdum. Sənin fəxr
elədiyin, rəqiblərinə qan uddurano igid qızın bu
dəfə uduzdu. Başqalarına gülürdüm, özümü
ağıllı bilirdim, mən eləmərəm deyirdim, amma
mən də uduzdum. Mən də sənin elədiyin səhvi
elədim, ürəyimə söz keçirə bilmirəm.-İnci
getdikcə daha səsini qaldırırdı.
-Şşş, sakit, ağlama. Sən səhv zad eləməmisən,
sadəcə çox yorğunsan, fikirlərin qarışıqdır,
keçəcək, hamısı keçəcək.-qızının bu halı Əminə
xalanı daha da təlaşlandırmışdı.
-Yox, keçməyəcək! Bu elə bir şeydir ki, keçmir!
Mən niyə sənin elədiyin səhvi elədim, hə?! O
başdanxarab məni də öz oyununa saldı,
çəkdiklərini artıqlaması ilə mənə də çəkdirir.-
İnci ağlaya-ağlaya yumruqlarını yerə vururdu.
Neçə gündür qızı ilə danışmaq istəyən, amma
buna nə fürsət, nə də cəsarət tapa bilməyən
Akif əmi bu gün nəhayət ki, bu imkanı tapa
bilmişdi. Arvadının qonşuya sistem vurmağa
getməsindən istifadə eləyib mətbəxə, burada
yuyub-yığışdırmaqla məşğul olan qızının yanına
gəldi.
-Çay var, qızım?-deyə gülərüzlə içəri keçdi.
Ayan bu vaxt əlində telefon mesajlaşmaqla
məşğul idi.
-Hə, papa?-deyə atasının səsini eşitcək diksinib
cəld telefonu şkafın üstünə qoydu.
-Bismillah, niyə qorxursan? Çayı soruşuram, çay
var?
-Hə, var.-Ayan tez özünü elə alıb elektrik
samovarına doğru getdi.
-Iki stəkan tök onda.-Akif əmi keçib stullardan
birini çəkib oturdu. Barmaqlarını masada
oynada-oynada fikirli gözlərini qızına
yetirirdi.
Ayan atasının niyə iki stəkan istəməsini başa
düşməsə də onun dediyi kimi iki stəkan, nəlbəki
götürüb çay süzməyə başladı. Gətirib onları
atasının qabağına qoyanda isə-Sən də otur.-
deyə Akif əmi ona qarşı stulu işarə elədi.
-Məən?
-Hə, çoxdandır ata-bala belə ikilikdə