söhbət
eləmirik.-Ayan yenə də heç nə anlamamışdı.
-Işin necədir? Müəllim yoldaşlarına,
şagirdlərinə öyrəşə bilmisən?
-Hə, çox şükür öyrəşirəm. Təzə-təzə biraz
yadlıq çəkirdim, amma indi yaxşıdır.
-Başqa nəsə problemin, sözün yoxdur ki, mənə
deməyə çəkindiyin?
-Yox ay papa, nə sözüm olacaq? Hər şey
qaydasındadır.
-Lap yaxşı.-araya çökən üç-beş saniyəlik
sükutda Akif əmi deyəcəklərini zərgər dəqiqliyi
ilə ölçüb-biçərkən Ayan da həyəcanla onun nə
deyəcəyini gözləyirdi.-Dünən balaca qız idin,
gözümüzü yumub-açdıq, maşallah bu gün artıq
ali savadlı, özü öz ayaqlarının üstündə durmağı
bacaran gənc bir qız olmusan. Mən qızlarıma
baxıb fəxr eləyirəm ki, ikisinə də düzgün
tərbiyə, ali savad verə bilmişəm. Bircə bu
qardaşını da adam eləyə bilsəydim. Nə isə,
sözüm onda deyil...yəni, uje sənin də özünə bir
yoldaş seçib yuvadan uçmaq vaxtın gəlib.-Ayan
özündən ixtiyarsız iç çəkdi, gözləri doldu.
-Məni səhv başa düşmə, elə bilmə ki, sən uje
bizə artıqlıq eləyirsən. Qətiyyən. Bunu deməkdə
bir səbəbim var. Bir ata kimi mənim bunu səndən
soruşmağım düzgün deyil, amma mən ananı
tanıyıram, desəm sən soruş, o özü elə sənin
yerinə cavab verəcək. Gözəl qızım, indi sənə bir
sual verəcəm, sən isə mənə ya hə, ya da yox
deyəcəksən.-Ayan artıq söhbətin kimdən və
nədən getdiyini başa düşmüş və buna görə də
həyəcanı artmışdı.-Kamilin oğlu keçən dəfə
mənim qabağımı kəsib sənin barəndə fikrinin
ciddi olduğunu dedi. Özün də orada idin,
bilməmiş olmazsan. Mən də fikirləşərəm dedim.
İndi o məndən bir cavab gözləyir. Mən ona nə
deyim? Sənin bu işə ürəyin varmı?-Ayan qızarıb
gözlərini yerə dikmişdi. Həm həyəcanlı, həm də
çətin vəziyyətdə idi. Çünki Əli onu bu dəfə
doğrudan da çıxılmaz vəziyyətə salmış, özündən
ala bilmədiyi "hə"ni atası vasitəsilə almağa
çalışırdı. Bəs indi neyləyəcəkdi? "Yox"a ürəyi,
"hə"yə isə qüruru razı olmazdı.-Nə oldu, sualım
çətin oldu? Mamaya görə çəkinirsən? Çəkinmə,
mən sənin cavabınla hərəkət eləyəcəm.-bu sözlə
az da olsa