a ürəklənən Ayan öz-özünə bir neçə
saniyə düşünüb astaca başını yelləyərək elə
astaca da:
-Hə.-dedi.
-Hə? Elə mən də bunu gözləyirdim. Nə deyirəm,
Allah sonunu xeyir eləsin.-görünən o idi ki,
onun bu cavabı atasını da məmnun eləmişdi.
Əliyə qürur eləsə də Ayan atasına "yox" deyə
bilməzdi.
Oğlunun maşınında oğlu, gəlini və nəvələri ilə
qonaqlıqdan qayıdan Bahar müəllimə maşın
məhəllələrinə yaxınlaşanda məhəllənin başında
dayanıb qulağında telefon danışa-danışa içəri
boylanan oğlanı görcək duruxdu. Bu günorta
akademiyanın qabağında Sevili maşınına
mindirib aparan həmin oğlan idi. Yanında
dayandığı maşın da həmin maşın idi. Bahar
müəllimə maşındakıları şübhələndirməmək üçün
oğluna akademiyadan tanış birini gördüyünü
deyib maşını burada saxlamasını dedi.
Maşından düşüb yavaş-yavaş arxası ona tərəf
telefonla danışan oğlana-İsmayıla sarı gəlməyə
başladı. Ona çatmağa bir-iki addım qalmış
dayandı. İsmayıl isə telefonda Sevillə
danışmaqda idi.
-Mən neyləyim bəs, ay Sevil, akademiyaya
arxanca gəlməyə də qoymursan. Sabah dərsə
şərfsiz gedəcəksən? Bax, Günəşim, burada heç
kim yoxdur, narahat olma, heç kim görən deyil,
gəl götür.
Sevil isə təkidlə gələ bilməyəcəyini deyirdi. Məyus
üz ifadəsilə söhbətini yekunlaşdıran İsmayıl
arxaya dönəndə qarşısında tanımadığı bir
qadının maraqla ona baxdığını görüb diksinərək
damağını dartdı.
-Axşamın xeyir, oğlum.-Bahar müəllimə
təmkinini pozmadan gülərüzlə ona salamlardı.
-Axşamınız xeyir.-İsmayıl isə onun salamını
çaşqın şəkildə aldı.
-Deyəcəksən ki, bu kimdir axşam vaxtı mənə
salam verir? Mən Sevilin akademiyadakı
müəlliməsi, həm də qapı qonşusu Bahar
müəllimə. Bəs sən onun nəyisən?
-Sse...Sssevil...?-İsmayıl çaşqın şəkildə bir əli ilə
arxanı göstərirdi. Sonra nəsə yadına
düşmüştək-Mən Mayıl müəllimin qohumuyam.
Yadınızdadır, bir dəfə Sevilin işinə görə sizinlə
danışmışdıq.
-Hə, yadımdadır, adın da deyəsən Ilyas idi.
-Xeyr, İsmayıl.
-Hə, İsmayıl. Mayıl müəllimin qohumu olduğunu
başa