b bacısı yeyin
addımlarla həkimin otağına doğru getməyə
başladı. Bir neçə saniyə sonra həkimlə bərabər
çıxıb reanimasiya otağına qayıtdı. Həkim içəri
girən kimi eynəyini gözünə yaxşı bərkidib qorxaq
və şüursuz baxışlarla ətrafa, onlara baxan
Mehdiyə baxdı. Bəli, nəhayət düz bir aydan
sonra Mehdi ikinci gözlərini həyata açmışdı.
-Bura haradır?-deyə həkimə və tibb bacısına
baxırdı.
-Bura xəstəxanadır. Sən...
-Niyə?-eşitdiyi Mehdinin çaşqınlığını daha da
artırmışdı.
-Niyə?-narahat üz ifadəsilə tibb bacısına
baxan həkim üzünü yenidən Mehdiyə tutdu.-
Axırıncı dəfə nə olduğu yadındadır? Ən son nə
xatırlayırsan?
-Heç...heç nə...xatırlamıram. Mənə nə olub ki?
-Yüngül bir qəza keçirmisən. Yaxşı, adın nədir?
-A...adım? Bilmirəm.-təlaşdan Mehdinin
gözləri daha da bərəldi.-Həkim, mənə nə olub?
Niyə heç nə yadımda deyil?
-Qorxma, hər şey yadına düşəcək. Bu cür
qəzalardan sonra belə yaddaş itməsi normal
haldır. Əsas odur, aramıza qayıtmısan.
Sakitləş, dincəl, ailənə, dostlarına xəbər
verəcəm. Birazdan hamısını görüb
xatırlaacaqsan.-həkim Mehdini sakitləşdirib tibb
bacısına bir-iki göstəriş verərək otaqdan çıxdı.
İkinci həyat qazansa da Mehdi özü qarışıq
keçmişi ilə bağlı hər şeyi unutmuşdu. Beyni
dünyaya yeni gəlmiş körpə uşaq beyni kimi
tərtəmiz idi.
Ramindən şad xəbəri alan Əli özünü saxlaya
bilməyib işdən yarım saatlığına icazə alıb özünü
Ayanın işlədiyi məktəbə yetirmiş, onu gözləyirdi.
Zəngə dəqiqələr qalsa da Ayan görünmürdü. Əli
əlində telefon narahat halda bir çölə, bir içəri
boylanır, onu gözündən qaçırmamağa çalışırdı.
Çox keçmədi ki, marşrutdan düşüb tələsik
addımlarla məktəbə sarı gələn Ayanı görüb
üzünə həyəcan qarışıq təbəssüm qondu, onun
qabağına gəlməyə başladı.
-Salam.
-A, Əli? Nə yaxşı buradasan? Mən səni indi
gözləmirdim, indi tələsirəm, dərsə gecikirəm. Bu
gün tez çıxacam, onda...
-Bir nəfəs al, bir özünə gəl. Səni qaçıran yoxdur
ki, sakitləş.-Əli onun bu qabaqdangəlmişlik
təlaşına gülümsəyərək başını