bulayırdı.-Xəbəri
eşidəndən bəri özümə yer tapa bilmirəm. Səni
görməsəm, səninlə danışmasam, partlayaram.
-Nə olub ki?
-Anam sizə elçi gəlir, anam sizə elçi gəlir.-Əli
yüngül əl-qol hərəkətləri ilə oynamağa başladı.
-Əli, yaxşı, bura məktəbdir. Nə elçi?-Ayan
əslində onun nədən danışdığını bilirdi.
-Nə elçi olacaq, Akif əmi sənin razılığını verib.
Ramin zəng eləmişdi, deyir, papam deyir,
gəlmək istəyirlər, gəlsinlər.-Ayanın əhvalı
dəyişdi, narahat halda yerində vurnuxur,
gözlərini qaçırırdı.-Ayan,-deyə Əli ciddiləşib
onun çənəsini azca yuxarı qaldırıb gözlərinə
baxdı,-amma bu o demək deyil ki, mən
elçilərimi bu axşam göndərəcəm. Mən hələ sənin
razılığını almamışam. Səni canımdan da çox
sevirəm, səninlə evlənib bir ömr boyu bir yastığa
baş qoymaq istəyirəm, amma bunu sənin
razılığın olmadan eləyə bilmərəm. Məni sevdiyini
bilirəm, amma bundan istifadə eləyib səni
məcbur eləmək istəmirəm. Çünki mənim
xoşbəxtliyim sənin xoşbəxtliyindən asılıdır. Mənə
nə vaxtsa doğrudan da inanıb, məni bağışlayıb,
“hə” deyəcəyini bilsəm, səni bir ömr boyu
gözləyərəm. Amma bunları qazana bilməyib səni
həmişəlik itirməkdən də qorxuram. Nə
eləyəcəyimi, nə düşünəcəyimi bilmirəm, Ayan,
mənə kömək elə, mənə bir işarə ver, nə olar?!
Bu vaxt günorta növbəsi üçün içəri vurulan və səsi
çilər qədər gələn zəng eşidildi. Ayan sanki bu
fürsəti gözləyirmiş kimi təlaşla bir içəri, bir də
Əliyə baxdı.
-Əli, zəng vuruldu. Bağışla, indi sənə heç nə
deyə bilməyəcəm. Axşam tez çıxacam, haradasa
beşin yarısı, gələrsən danışarıq. Yaxşı?
-Yaxşı, nə deyirəm? Bir-iki saat da da
gözləyərəm.
-İncimə də, nə olar?
-Mən səndən inciyə bilmirəm ki. Get, gecikmə.
-Hələlik.-Ayan Əlinin könlünü almaq üçün
gülümsəyərək əl eləyib yeyin addımlarla məktəbə
girdi.
Əli "səni məcbur eləmirəm." dediyi halda belə
onu məcbur eləyirdi. Amma onu da başa
düşürdü. Sevdiyi insanla xoşbəxt bir gələcək
arzulamaq onun da haqqı idi. Bu qədər naza,
sərtliyə, soyuqluğa heç bir oğlan dözməzdi ki,