b güldü.-O ki qaldı səni
bağışlamağıma, ancaq bir şərtlə. Altı ayın
içində mənə zəng eləyib adaşımla toyunuza
çağırırsan. Yoxsa hamıya hər şeyi danışaram.
-Baş üstə, baş üstə. İnşallah tezliklə sənə xoş
xəbəri verəcəm.
Əli özünü heç olmadığı qədər xoşbəxt və yüngül
hiss eləyirdi. Sanki çiyinlərindən ağır bir yük
götürülmüşdü. Axır ki, tunelin sonunu göstərən
işığı görmüşdü. İndi sadəcə bir şey qalmışdı:
nəyin bahasına olursa olsun Ayanın sevgsini
yenidən qazanmaq.
Kənan universitetin qabağında bir oğlanla
söhbət eləyirdi. Oğlan təkidlə ondan nəsə istəyir,
o isə çarəsiz şəkildə çiyinlərini çəkirdi.
-Mən neyləyə bilərəm axı, ay Nicat? Mən
Leylanın işinə qarışa bilmərəm.
-Yaxşı, onun işinə qarışma. Amma siz yaxınsınız
da, sən bilərsən, bəlkə həyatında kimsə var ki,
məni yaxın buraxnmır?
-Yoxdur, yəni bildiyim qədərilə yoxdur.
-Bəs bu qız niyə mənə bu qədər naz eləyir? Mən
ondan sadəcə şans istəyirəm, sadəcə bir müddət
danışaq, onu da qoymur. Uff...-deyə Nicat
əllərini belinə qoydu. Sonra yadına nə düşdüsə
Kənana baxıb-Bəlkə ürəyində kimsə var? Ola
bilməz?-deyə soruşdu.
-Bb..bbilmirəm,-Kənan narahat şəkildə yerində
vurnuxub gözlərini qaçırdı,-mən haradan
bilim?-Sonra əlini onun çiyninə vurub-Sən
yaxşısı budur, bir müddət ona yaxınlaşma. Çox
üstünə getsən, daha pis reaksiya verəcək.-dedi.
-Düz deyirsən. Türkün məsəli “Sabr eden derviş
murdına ermiş.” İnşallah məndə də elə olar.
-İnşallah.-deyən Kənanın gözü bu vaxt onlara
tərəf gələn Leylaya sataşdı. Nicata onu işarə
eləyib-Hələlik.-deyə ondan uzaqlaşdı. Bir
kənarda durub Leylanı gözləməyə başladı.
Leyla isə yanından keçərkən boynunu burub ona
baxan Nicata göz süzdürdü. Kənana
yaxınlaşanda isə:
-Nə deyirdi o sənə?-deyə Nicatı işarə eləyib
soruşdu.
-Heç, elə-belə söhbət eləyirdik.-Kənan heç nə
olmamıştək çiyinlərini atdı.
-Ona görə məni görən kimi aralandın?-Leyla
kinayə ilə gülümsündü.-Görür daha mən üz
vermirəm, sənin başını bişirməyə çalışır.
Onlar universitetin