kimi qızın dalınca fırlanırsan.
-Məni özünlə müqayisə eləmə. Məndə hələ
təzədir, sənsə gör onu nə vaxtdan tanıyırsan.
Elə bu vaxt universitetdə vurulan zəngin eşidildi.
Kənan kofedən bir qurtum da alıb ayağa qalxdı.
-Söhbətindən doymaq olmur, amma mən
getməliyəm.
-Mustafanı da apar, lazım olar.-deyə Elvin
gülə-gülə ona göz vurdu.
Onun bu məzəli zarafatına sadəcə gülümsəyərək
başını bulayan Kənan paltosunu geyinib yeyin
addımlarla bufetdən çıxdı. Bir kənarda
dayanıb Leylanı gözləməyə başladı. Bir xeyli də
gözləməli oldu. Artıq altı-yeddi dəqiqədən sonra
universitet yarı-yarıya boşalsa da Leyla
görünmürdü. Kənan narahat olmağa, yerində
var-gəl edib yuxarı-aşağı boylanmağa başladı.
Nəhayət, haradasa iki-üç dəqiqədən sonra Leyla
çıxanların arasında göründü. Son bir həftədə
olduğu kimi bir qolu gipsli, paltosu çiynində,
çantası qolunda, əlində zənbil (zənbil deyərkən
gündəlik işlətdiyimiz şəkilli klokları nəzərdə
tuturam.), olduqca əsəbi və yorğun görünürdü.
Lakin yenə də əlləri cibində, gülümsəyərək ona
tərəf gələn Kənanı görəndə artıq nə deyəcəyini,
reaksiyasını necə bildirəcəyini bilmədi. Əslində
onunla maraqlanması, hər yerdə qabağına
çıxması xoşuna gəlməyib deyildi, amma qürur,
içini siçan kimi gəmirən qürur...
-Üz üz deyil ki, ayaqqabının altıdır. Qapıdan
qovursan, pəncərədən girir. Mən səninlə hansı
dildə danışım?!
-Günorta yeməyinin istiotu çox olub deyəsən. Sən
danışmırsan ki, püskürürsən.-Kənan sakitliyini
pozmadan əyilib onun əlindəki zənbili almaq
istədi. Leyla isə eyni əsəbi tonla:
-Eləmə, əlim də işləyir, ayağım da. Sənə
ehtiyacım yoxdur.-əlini geri çəkdi.
-Mənimsə sənə ehtiyacım var.-Kənan bu dəfə
zənbillə birlikdə onun əlini də tutdu.
-Yaxşı da, Kənan, şitləşmə.-Leyla isə öz
aləmində onunla mübarizə aparmağa davam
eləyirdi. Belə ki, eyni əsəbi və laqeyd şəkildə
gözlərini və əlini ondan çəkdi.
-Mən şitləşmirəm, əksinə, çox ciddiyəm. Sən
başa düşmək istəmirsən.
-Mən səni çox gözəl başa düşürəm.