. Kənardan
özünə baxsan, bilərsən ki, sən nə istədiyini
bilmirsən.
-Mənim istədiyim sənsən. Bəs sən nə istəyirsən?
Həyatına girəcək insan necə biri olmalıdır?
Ələddini, Nicatı bəyənmədin ki, heç birini
sevmirsən. Bəs məni? Mən ki mənə qarşı
münasibətini bilirəm. Məni niyə uzaqlaşdırırsan?
-Sonda ikimiz də incinməyək, qırılmayaq deyə.
Çünki sənin fikirlərin qarışıqdır, Kənan. Qəbul
eləmək istəmirsən, amma bu belədir.-
danışdıqca qəhər Leylanı boğur, səsi titrəyirdi.-
Bir müddət məndən uzaqlaş, bir-birimizi
görməyək, onda başa düşəcəksən ki, hiss
elədiyin sadəcə unutmaq istəyidir. Ola bilər,
sənin yaxşı dosta, söhbətə ehtiyacın var, amma
sən indi bunları qarışdırırsan.
-Mən nəyə ehtiyacım olduğunu yaxşı bilirəm,
məni çaşdıra bilməzsən.-Kənan bunu deyərkən
gözlərini onun üzündən çəkmədən sağ çiynindən
aşan paltosunu, başına yaxşı oturmayan
papağını düzəltməyə başladı. Daha mülayim
tərzdə-Sonra da deyir, sənə ehtiyacım yoxdur.
Buna bax, balaca uşaq kimidir. Hanı sənin o
can-ciyər padruqaların?
-Biri dərsə gəlməyib, biri də tez getdi.-Leyla
gözlərini qaçırıb sol əli ilə özü də papağını
düzəltməyə başladı.-Nə isə e, Kənan, bu söhbəti
çox uzatmayaq. Mən eyni şeyləri danışmaqdan
bezdim uje, son qoyaq, qurtarsın.
-Məncə də, mən də sənin arxanca qaçmaqdan
bezdim. Mustafanı deyib nöqtəni qoymaq
lazımdır.
Deməli belə olur da, mən sənin gözlərinə baxıb
sevdiyimi deyirəm, sən mənə bir şillə vurub
qaça-qaça uzaqlaşırsan, bir həftə naz
eləyirsən, sonra yavaş-yavaş yola gəlirsən,
sonra da biz sevgili oluruq. Hazır hava da
bozarıb, yağış da yağsaydı, əla olardı.
-Nə sayıqlayırsan sən?!-Leyla yenidən əsəbiləşib
gözlərini qaçıra-qaçıra dilləndi.
-Səni sevirəm, deyirəm, Leyla.-Kənan daha da
ciddiləşib onun çiyinlərindən tutub özünə sarı
çəkdi. Onun bu etirafı isə biruzə vermək istəməsə
də Leylanı əməlli-başlı həyəcanlandırmışdı.-­
Mən hislərimdən adım kimi əminəm, Leyla.
Ələddin, Zərifə, bunlar keçmişdə qaldı. Mən
gələcəyə baxmaq