istəyirəm, özü də səninlə bir
yerdə. Bu qədər tərs olma, incitmə məni, nə
olar?!
-Mən tərslik eləmirəm, Kənan, sən gecikmisən,
çox gecikmisən. Yorulmuşam, sənin gözlərinə
baxıb sevgi dilənməkdən, gözlərində başqasını
görməkdən, nə vaxtsa məni sevər deyə xəyallar
qurmaqdan bezmişəm. Indi sənin dediklərin
məni həyəcanlandırmır, əksinə, iyrəndirir,
gülməli gəlir. Elə bilirəm ki, sən də yorulmusan,
başını qatmağa, ömrünün yerdə qalanını
keçirməyə adam axtarırsan. Onsuzda birazdan
ikimizin də ailəsi evlən, evlən, ərə get deyə
tutduracaqlar. Bu təbii bir şeydir. Ona görə də
mənə elə gəlir ki, sən özünü məni sevməyə
məcbur eləyirsən.-Leyla danışdıqca ağlamsınır,
gözləri dolurdu.
-Uff Leyla, Leyla, mən neyləyim ki, sən mənə
inanasan?-bezgin halda başını tutan Kənan
sonra əllərini yana açıb səsini qaldırdı.
-Heç nə eləmə! Heç nə! Məndən uzaq dur,
bəsdir! Məni incidirsən, başa düşmürsən?!-Leyla
bunu deyib ağlaya-ağlaya ondan uzaqlaşmağa
başladı.
Kənan isə əlləri belində, əsəbdən əsə-əsə,
gözləri dolmuş halda onun arxasınca baxırdı.
Utanmasaydı ağlayardı da. Özünü elə çarəsiz,
əli-qolu bağlı hiss edirdi ki... Indi başa
düşürdü: Qadirdən çəkdikləri Leylanın
çəkdirdiklərinin yanında dəryada damla imiş.
Bu vaxt üzünə nəyinsə toxunduğunu hiss eləyib
diksinərək başını qaldırıb yuxarı baxdı. Deyəsən
yağış başlayırdı. Getdikcə damcılar çoxalır və
sürətlənirdi. Kinayə ilə gülümsünüb başın
bulaya-bulaya göyə baxdı.
-Sən də mənim kimi gecikmisən, ay yağış.
İsmayıl otağında, güzgünün qabağında üst-
başına əl gəzdirib, telinə sığal çəkməklə məşğul
idi. Bu vaxt qapı astaca taqqıldadıldı.
-Gəl.-deyə İsmayıl gözünü güzgüdən çəkmədən
dilləndi.
-Kanka, nap...-içəri girən Emre birdən öskürüb
uzunu turşutdu,-öfff, abi, bu ne?! Odayı
parfüme boğmuşsun.
-Necəyəm?-İsmayıl isə uzunu ona tərəf
döndərib özünü işarə elədi.
-Vauu, yakıyorsun! Hazır giyinip-kuşanmışsın,
annenlere söyleyeyim, dönüşte Sevili de
isteyelim.
-Ehh kanka, məndən olsa istəmək