k nədir, bax
elə bu dəqiqə evlənərəm, amma neyləyim ki, hər
şey ha deyəndə olmur.
-Annesi ölüm ayağında zaten, daha neyi
bekliyorsun ki?-Emre keçib çarpayının bir
kənarında oturdu.
-Mamaya neçə dəfə papayla danış, sizi
aparım, elçi gedin dedim, "Baxarıq"deyib
keçişdirir. Əvvəl deyirdi, gedib qızı özüm görmək
istəyirəm, sonra nə oldu, getdi, getmədi,
bilmədim. Bir söz də demir.
-Bence sen daha fazla bekleme, otur ciddi-
ciddi konuş. Annesi gitti, gidiyor, sonra kimden
isteyeceksiniz?
-Mən əslində öz üsullarımla həll eləməyə
çalışdım, amma düz deyirsən, böyükləri
göndərmək lazımdır.
-Büyüklerimi göndermek? Peki sen
gitmeyecekmisin?
-Yox, bizdə elçiliyə oğlan getmir ki.
-Yapma ya? Kız nasıl, o da mı olmuyor?
-Nə qız, nə oğlan, heç biri. Sadəcə böyüklər.
-Peki kahveyi kim ikram ediyor?
-Bizdə qəhvə də olmur, çay olur, özü də
şirinçay, o da qızın razılığı veriləndən sonra.
Onu da yəqin qızın anası, ya bacısı, padruqası,
zadı verir. Öyrən e, bacanaq, baldızıma elçi
getməli olsan, özünü qovdurma.
-Yok abi, biz galiba bacanak olmayacağız. Ben
vaz geçtim, zaten sevgilisi varmış. Ben türk
kızıyla evlenecem, galiba.
-Xeyirdir?
-Bu gün şehirde bir kızla tanıştım, o da benim
gibi Türkiyeden gelmiş. Yolunu kaybetmişti,
yarım saate kadar Sahil metrosunu aradık,
durduk, bu arada bir hayli konuştuk da.
Öğrenci imiş, Petrol Akademisinde okuyormuş.
Görsen, öğle güzel gözleri vardı ki... Yemyeşil,
hele gülüşü...-Emre dirsəyini çarpayıya dirəyib
yaşadıqlarını xatırlayır, gülümsəyirdi.
-Vauu, olaylar, olaylar. Türkiyədən qaçıb, bura
qədər gəlməklə deyil e, görürsən qismət adamın
arxasınca hara qədər gəlir? Sonra nə oldu?
Başqa nə öyrənə bildin?
-İsmi Merve imiş. Sonra metronu bulup
vagonlara kadar bir geldik, metro geldi, bindik
sonra...sonra vagonun içinde ben onu kaybettim,
nerede indi bilmedim.
-Tühhh!-bayaqdan maraqla ona qulaq asan
İsmayıl birdən əlini-əlinə vurub ucadan gülməyə
başladı. Emre onu belə görcək daha da məyus
olub