qaşqabağını salladı.-Ə, bir saat qızla
gəzmisən, adını, oxuduğu yeri öyrənmisən,
havalara girmisən, amma bir adres, telefon
nömrəsi almamısan. İndi haradan tapacaqsan
onu?
-Bilmiyorum, sen de üstüme gelmesene, kanka,
zaten morelim bozuk.
-Dur, dur, səndən adam olmaz. Başqa çarə
yoxdur, sənə baldızımı alacam. İki dəqiqə
gözümdən qoydum, bir qızın dalınca axıra qədər
gedə bilmədin. -Sen şimdi akademiyemi gidiyorsun? Beni de
Petrolun önüne bıraksana, belki orada Merveyi
görürüm.-deyə Emre ayağa qalxdı.
-Hə, Sevilin müsabiqəsi var, yanında olmalıyam.
Mən yaxşısı budur səni Xoşqədəmin verilişinə
buraxım, yoxsa akademiyanın qabağında kəsik
çəkməklə o qızı çətin taparsan.
Onlar beləcə söhbət eləyə-eləyə otaqdan çıxıb
pillələri enməyə başladılar. Qalan yolu susaraq
davam elədiklərindən aşağıdan, qapısı bağlı
məbtəxdən gələn səsləri aydınca eşitmək olurdu.
-Sənə kim deyib ki, qız xəstədir?-danışanlar­
dan biri Rövşən əmi idi.
-Dedilər də. Vallah, ay Rövşən, başqa mənfi
cəhətlərindən keçərdim, deyərdim uşaqdır da,
zamanla düzələr. Amma tez-tez ürək
keçməsinin olması lap gözümü qorxutdu.
Anasından eşitdikləri ilə təəccüblənən İsmayıl
gözləri bərəlmiş halda bir Emreyə, bir də qapıya
baxa-baxa ora yaxınlaşıb qulağını dirədi.
-Sən də hər deyilənə niyə inanırsan, nə bilirsən
onu sənə deyən düz deyib? Bəlkə onu deyənin
səninlə, sənin oğlunla qəsd-qərəzliyi var?
-Mayılın qızının bizimlə nə qərəzliyi? O əksinə
bizim yaxşılığımızı istəyər.-"Mayılın qızı"
sözünü eşitcək İsmayılın gözləri daha da
bərəldi, əsəbdən dodağını gəmirə-gəmirə qulaq
asmağa davam elədi.
-Mayıl? Hansı Mayıl?
-Mayıl da, qardaşının qaynı, xalan oğlu. Onun
qızı Şəbnəm. Axı bu Sevil bir ara onun kursunda
işləyirdi. Elə ora getmişdim ki, Sevilə bir alıcı
gözü ilə baxım, Şəbnəm gəldi, məni otağına
dəvət elədi, oradan-buradan danışdıq. Sonra
Sevillə maraqlandım ki, necə qızdır, başını
buladı ki, xala ləngdir, tənbəldir,
məsuliyyətsizdir. Öz-özümə fikirləşdim ki,