böyüdüyü ev də ona yad,
soyuq gəlirdi. İndi də Xatirə atası üçün ağlayıb
mızıldanan qızına şəkilli kitabdan nağıl
oxuyurdu. Gülay isə üzünü turşudur, kitabı əli
ilə yana itələyirdi.
-Eee, oxuma, istəmiyəm! Mən atamı istəyiyəm!
-Off Gülüş, atan kimi tərssən ki, tərs! Yaxşı, gəl
ataya zəng eləyək.-əl atıb çarpayının
yanındakı masadan telefonu götürdü. Lakin
qəfil gələn ürək bulantısı ilə telefonu çarpayıya
atıb duraraq qaçaraq otaqdan çıxdı. Gülay da
ağlamsınaraq anasının dalınca otaqdan çıxdı.
Bu bulantı artıq neçə gün idi ki, Xatirəni işini
yarımçıq qoyub hamam qaçmağa məcbur eləyirdi.
Amma bunu özündən başqa heç kim bilmirdi.
Bir-iki dəqiqə sonra hamamdan çıxanda özünü
divara söykəyib hıçqıran qızını görcək tez
əyilib-Qorxma mələyim, ana yaxşıdır.-gözlərini
silməyə, üzündən öpüb onu sakitləşdirməyə
başladı.-Gəl gedək nağılımızamanı davam
eləyək.-deyib ayağa qalxaraq əlindən tutdu.
-Eee, nağıl istəmiyəm!-Gülay yenə üzünü
turşudur, mızıldanırdı.
-Hmm, onda ana sənə bir sirr desin? Amma
aramızda qalacaq. Heç kimə demə ha!-Xatirə
yenidən qızı bərabərliyində oturdu.
-Nə siy?
-Bax, söz ver ki, heç kimə deməyəcəksən.
-Yaxşı, söz veyiyəm.
-Dünən axşam sən yatanda bax, o pəncərəyə,-
Xatirə mətbəxin pəncərəsini işarə elədi-leylək
qonmuşdu. Dedi ki, Gülaya deyərsən ki, yayda
onun üçün bacı gətirəcək.
-Leylək?! Yaşasın, leylək mənə bacı dətiyəcək!-
sanki sevincindən atılıb-düşən bu qız bayaqdan
mızıldanan Gülay deyildi.
-Şşş, yaxşı da, ana qurban, hamı bildi ki... Axı
bu bizim aramızda sirr olacaqdı. Suss!
-Yaxşı, suss..-Gülay da naşı kimi barmaqlarını
dodaqlarının üstünə qoydu.
-Gedək nağıl oxuyaqub?
-Hə, dedəy.
Anasından eşitdiklərinin qəzəbilə evdən güllə
kimi çıxan İsmayıl kursa nə vaxt, necə çatdığını
da bilməmişdi. Ağlında tək bir şey var
idi:Şəbnəmdən bunu niyə elədiyini soruşmaq.
maşından düşüb yeyin addımlarla kursa girdi.
Resepşn qızla salamlaşmadan:
-Şəbnəm buradadır?-deyə soruşdu.
-Bəli, içəridədir.-qız çaşqın və