ə qorxaq
baxışlarla ona müdir otağını işarə elədi.
İsmayıl qapıya yaxınlaşıb astaca qapını
taqqıldatdı.İçəridən gələn "Gəl"səsi ilə əsəbi
halda içəri girdi.
-A, İsmayıl? Xoş gəlmisən?-Şəbnəm onu görcək
sevinərək ayağa qalxdı.
-Heç də xoş gəlməmişəm! Sənin Sevillə nə qəsd-
qərəzliyin var?
-Məə...nə qərəzlik?-Şəbnəm duruxub qorxaq
baxışlarla ona baxdı.
-Sualıma sualla cavab vermə! Anama onun
haqqında nə basıb-bağlamısan?
-İsmayıl, kar deyiləm, niyə qışqırırsan? Nə
basıb-bağlayacam, sən nə nədən danışırsan?
-Özünü bilməməzliyə vurma! Anam səndən onun
haqqında soruşanda ona nə demisən?
-Heeç...nə deyəcəm? Prosto demişəm biraz əldən
ləngdir, bir də çox sakitdir...
-Məsuliyyətsizdir, tənbəldir, xəstədir! Bəs
bunları kim deyib? Sən kimsən axı onun
haqqında ağzına gələni danışırsan?
-İsmayıl, səsinin tonuna fikir ver! Mən sənin
üçün küçədən keçən deyiləm. Uşaqlıq dostunam,
qohumunam, sən nə haqla mənimlə belə
danışırsan?
-Uşaqlıq dostum, ya da qohumum olmaq sənə
mənim sevdiyim insan haqqında ağzına gələni
danışmaq haqqı vermir.
-Sağol e, gör məni kimin ayağına verirsən?!
Sevdiyim insan...-Şəbnəm kinayə ilə dodağının
birini qaldırdı.-Hansı ki illər əvvəl başqasına
nişanlı ola-ola səni uşaq kimi aldatmışdı. İndi
sən özünü tutmusan, maşının, pulun, imkanın
var deyə yenə də ortalığa çıxıb, sən isə hələ də
sevdiyim insan de.
-Bu bizim problemimizdir. Sənə dəxli yoxdur!
İndi telefonu götürürsən, anama zəng eləyib
Sevil haqqında dediklərini bir-bir geri
götürürsən!
-Xeyr heç elə bir şey yoxdur!
-Şəbnəm, məni dəli eləmə, nə deyirəm, onu elə!
-Budur mənə çox sağolun?! Sənə görə onu işə
götürdüm,hər səhvinə göz yumdum, indi də sən
durub o yetimçəyə görə (İfadəmə görə üzr
istəyirəm)-Şəbnəm sözünü bitirməmiş
İsmayıldan yediyi sərt sillə ilə öz oxu ətrafında
fırlanaraq arxa-arxaya səndələdi, əlini
yanağına tutub çaşqın nəzərlərlə İsmayıla
baxdı. Elə bu vaxt olanları qapıdan görən
Kamran da gəlib bir göz qırpımında İsmayılı
özünə sarı