həyətindən çıxıb dayanacağa
doğru getməyə başladılar. Bir müddət ikisi də
danışmadı. Sonra Kənan çəkinə-çəkinə ona
baxdı:
-Əslində pis oğlan deyil. Yaraşıq, savad, ağıl,
nə desən var.
-Nə demək istəyirsən?
-Yenə də sən bilrəsən, amma məncə sən bu
haqda biraz fikirləşsən pis olmaz.
-Görürəm səni yaxşı doldurub.
-Öz aramızdır, Leyla, nəyi gözləyirsən, kimi
gözləyirsən? Bəlkə şans versən, peşman
olmayacaqsan? Vallah səni başa düşmürəm də.
Leyla yolun ortasında dayanıb mənalı-mənalı
onun gözlərinə baxdı. Kənan isə bu baxışlardan
narahat olub gözlərini qaçırırdı.
-Sən sevmədiyin insana şans verərsən, Kənan?-
Kənan susur, gözlərini qaçırırdı. Leyla isə başını
yelləyə-yelləyə,-Verməzsən, deməli məni də
başa düşə bilərsən.-dedi. Sonra yola tərəf
baxıb-Gedək, marşrut gəlir.-deyə yoluna davam
elədi.
Leylanın indi ona verdiyi sualı Kənan artıq iki-
üç il idi ki, özünə verirdi. Cavabı isə
“Yox.”olurdu. Amma nə Leyladan aralı dura, nə
də içində ona qarşı nələrisə dəyişə bilirdi.
Məktəbdə dərsi birən Ayan darvazaya
yaxınlaşırdı ki, Xəyalı görüb duruxdu. Belə ki, o
özünü maşına söyləmiş vəziyyətdə sağa-sola
baxırdı. Ayan onun niyə gəldiyini bildiyi üçün
cəld geri dönüb yoluna məktəbin arxa
tərəfindən davam eləmək istədi.
-Ayan,-lakin gec idi, Xəyal onu görmüşdü.
Ayan könülsüz şəkildə geri qayıdıb ona baxdı.-
Hala gedisən, yol bu tələfdəndi?
-A, Xəyal müəllim siz niyə buradasınız?-Ayan
onu indi görürrmüş kimi darvazadan çıxıb ona
yaxınlaşdı.
-Səni apalmağa gəlmişəm.-deyə Xəyal arxa
qapılardan birini açdı.-Otu.
-Yox, müəllim, mən gəlməyəcəm.-Ayan
qaşqabağını salladı.-Qaqaşa zəng eləmişəm,
yoldadır.
-Qaqaşına mən də zəng eləmişəm, gələn deyil.
Bizə gedilik, Xatilə ilə Gülay səni gözləyillə.
-Yox müəllim, israr eləməyin, gələn deyiləm.
-Ayan, bililəm ki, bizdən, xüsusən də bacından
incimisən. Amma bu işdə onun günahı yoxdu. O
lazı deyildi, mən məcul elədim. Bax, indi evdə
ağlaşmadı, ana-bala sənə gölə ağlayılla. Xahiş
eləyiləm, heç