çevirib ona tutarlı bir yumruq
atdı.Əvvəlcə Şəbnəm kimi nə olduğunu başa
düşməyən İsmayıl sonra dikəlib:
-Ə, küçük, sən məni vurursan?-deyə onun
yumruğunu cavabsız qoymadı. Beləliklə yumruq
yumruğu gətirdi.Onları bir-birilərindən heç səsə
yığılan kursun müəllim və tələbələri də ayıra
bilmirdi. -İsmayil, gel şu tarafa!-deyib güc-bela ilə onu
qollarından tutub darta-darta Kamrandan
aralamış və çölə çıxarmışdı.
-Sən nə vaxt gəlmisən?-əl-qolunu ölçə-ölçə
Kamrangili hədələyən İsmayıl özünə gəlib
Emreni yanında görcək soruşdu.
-Şimdi geldim. Evden fırlayıb çıktın, rahat
durmayacağını bildiyim için ben de arkanca
geldim. Şebnemle kavga edeceyinden korkarken
səni kuzenine kafa atarken buldum. Ne oluyor?
-Nə olacaq, qudurub da, mənə əl qaldırır.
-Tamam, bin arabaya. Sevil seni bekliyor. Üst-
başının, yüz-gözünün haline bak.
-Doğrudan e, bu halda onun yanına necə
gedəcəm?-İsmayıl yalnız indi öz halının
fərqində idi.
-Yaa, bunu kafalaşmadan önce düşünecektin.
Hadi bin, ileride bir eczane olacak, orada
pansuman yaptırırız.
Qızına nağıl oxuyan Xatirə sonra onun istəyilə
layla da çalmış və bir müddət sonra onunla
birlikdə yuxuya getmişdi. Yalnız indi astaca
döyülən və zəngi basılan qapının səsinə
diksinərək gözlərini açdı. Şüursuz nəzərlərlə
otağa, qızına baxıb sonra astaca onu özündən
aralayaraq üstünü örtüb otaqdan çıxdı. Qapı isə
susmaq bilmirdi. Yaxınlaşıb gözlükdən baxanda
sevincək iç çəkdi. Gözlərinə inana bilmədiyi üçün
ovxalayıb yenidən baxdı. Yuxu görmürdü, xəyal
da deyildi, amma Xəyal idi. Saçlarına, üst-
başına əl gəzdirib qapını açdı.
-Salam, yatmışdınız deyəsən?-qardaşının
yanında gələn Rafiq əlindəki iri zənbili içəri
qoya-qoya soruşdu.
-Hə, Gülüşlə yatıb qalmışıq. Siz nə yaxşı
gəldiniz?-deyə Xatirə maraqla Xəyala baxırdı.
-Darıxdı, "ürəyim partlayır, onlarsız qala
bilmirəm."deyə başımızın ətini yedi, mən də
götürüb gətirdim.
-Yaxşı elədin.
-Keç də, elə bil birinci dəfədir gəlirsən.-Rafiq
içəri girməsi üçün