? Gözün aydın. Senzuradan keçmisən,
daha nə istəyirsən? Amma yox e, əsas senzura
anasıdır. Birdən bizi qapıdan qovsa?
-Ayanın anası olmasaydı, yaxşı bir söz
deyərdim. Heç zad da eləyə bilməz. Akif əmi
dedi ki, o evdə mənim sözüm keçir.
-Yaxşı, bəs Ayan bu işə nə deyir?
-Elə əsas problem də odur da, nə deyir. Dərd
orasıdır kı, heç nə demir.-elə bu vaxt telefonu
zəng çalmağa başladı. Ekranda Raminin adını
görcək təəccüblə qaşlarını çatıb-Hə, Ramin?-
deyə zəngi açdı.
-Əli, haradasan?
-Evdə. Nə olub ki?
-Səninlə vacib işim var, iyirmi yanvara qədər
gələ bilərsən?
-Nə olub? Evdə salamatçılıqdır?
-Hə, salamatçılıqdır. Mənim işim səninlədir.
Çalış, iyirmi dəqiqəyə orada ol.
-Yaxşı, nə deyirəm?-təəccüb dolu üz ifadəsi
alan Əli zəngi sonlandırıb sual dolu baxışlarla
ona baxan qardaşına-Açarları ver də, iyirmi
yanvara getməliyəm.-dedi.
-Xeyirdir?
-Bilmirəm ki. Ramindir, deyir səninlə vacib işim
var.-Əli ayağa qalxdı.
-Yaxşı, al. Amma yavaş sür, bir də çalış
gecikmə.-açarları cibindən çıxaran Hüseyn
narahat halda dilləndi.
-Narahat olma, səndən balaca olsam da, uşaq
deyiləm.-Əli yarızarafat, yarıkinayə maşına
minib yavaş-yavaş oradan uzaqlaşdı.
Sevincin arxasınca məktəbə gələn Yusif Malik
əmini darvazanın ağzında görüb məyus və
bezgin üz ifadəsi alaraq geri gedib aralıqda
dayanmalı olmuşdu. Indi də onlardan beş-on
addım aralıda əlləri cibində fikirli-fikirli
onların arxasınca gəlirdi. Sevinc də Yusifin
arxada olduğunu bilirdi. Ürəyi arxada
olduğundan atasının suallarına da könülsüz
cavab verirdi. Qəfil gələn əyləc və tarappıltı
səsinə diksinib arxaya döndü. Malik əmi də
arxaya çevrilib gözlərini qıyaraq diqqətlə arxaya
baxırdı. Maşından düşən bir kişi:
-A bala, korsan? Başını aşağı salıb qoyun kimi
hara gedirsən? Bir arxana-qabağına bax da.-
deyə maşından üç-beş addım aralıda yıxıldığı
yerdən qalxmağa çalışan bir nəfəri danlayırdı.
-Yusif!-maşının işığından Yusifin qaraltısını
tanıyan Sevinc qışqırıb təlaşla ona sarı