a gələcəyini
gözləmirdim.
-Mən çoxdan yola gəlmişəm, prosto bunları biraz
süründürmək lazım idi ki, xoşbəxtliyin heç də
asan qazanılan bir şey olmadığını başa
düşsünlər.
-Sən də özünə görə az deyilsən ha.-gülə-gülə
ayağa qalxan Xavər xala birdən nəsə
xatırlamıştək yenidən aşağı oturdu.-Ay Malik,
bəs bu Arzuman məsələsi necə olacaq? Sən keçən
dəfə demədin ki, gəlmək istəyirsinizsə gəlin?
-Gələrdilər də, mən neyləyim?-Malik əmi gülə-
gülə ona baxdı, sonra biraz ciddiləşdi.-Mən
onlara gəlin deyəndə onlar çoxdan
sağollaşmışdılar. Öz-özümlə danışırdım. Sevincə
dərs olsun, burnu sürtülsün deyə elə elədim.
Yoxsa mən dəliyəm, bircə qızımı dünyanın o
üçün göndərim? Iki mərtəbə yuxarı qalxacaq
deyə özümü yeyib-bitirirəm, qalmışdı ki,
havasını, dilini bilmədiyi bir yerə.
-Sənə inanmıram, Malik. Sən şeytana da
pabucunu tərs geyindirərsən.
-Nə bilmişdin? Yaxşı, dur, o ağlayan qızına də
de, geyinsin, yuxarı çıxırıq.
-Sevinc də gəlsin?
-Gəlsin, gəlsin, hələ ki, kefimin kök vaxtıdır.-
Malik əmi ayağa qalxdı.
-Bir dənəsən də sən.-Xavər xala sevincək ərini
qucaqlayıb sonra eyni sevinclə də qaçaraq
otaqdan çıxdı. Artıq beş dəqiqədən sonra üçü də
hazır idi və getmək üçün qapının ağzına
gəlmişdilər. Elə bu vaxt qapı zəng çaldı.
Gözlüdən baxan Malik əmi-Bıy?-deyib qapını
açdı. Belə ki, qarşılarında Valeh əmi, Nuridə
xala və özünü pilləkənə söykəyib dayanan Yusif
gülə-gülə onlara baxırdılar. Deyəsən onlar da
barışığa gəlmişdilər.
-Deyəsən harasa gedirdiniz?-Valeh əmi
təəccüblə soruşdu.
-Yoox, biz də sizə qalxırdıq, Yusifə baş çəkməyə.
Siz nə yaxşı gəlmisiniz?
-Biz də bu qapıda yarımçıq qalmış bir xeyir işi
tamamlamaq üçün gəlmişik. Əgər qapıdan
qovmasanız, bir içəri girib danışardıq.
-O nə sözdür, ay qonşu? Əlbəttə, buyurun, xoş
gəlmisiniz.-Malik əmi geri çəkilib qapını daha iri
açaraq onları dəvət etdi.
Beləliklə, son hadisə və anaların təkidilə
ataların inadı qırılmış və sonda hər şey
türklərin təbirincə desək,