a dönmüşdü. Bu
vaxt ondan bir qədər uzaqda əyləc səs eşidildi.
Ardınca maşının qapıları açılıb-örtüldü. Sonra
isə hədəfə bənzər qışqırıq səsləri və yumruq-
təpik səsləri eşidildi. Qısası, sanki kimisə
təkləyib döyürdülər. Əlinin ağlına Ramin gəldi
və tez ayağa qalxıb getmək istədi. Lakin başın
fırlandığından yerində səndələdi. Birtəhər
özünü maşına söykəyib dayandı. Qulağını irəli
verib diqqətlə qulaq asanda isə ah-vayından
döyülənin Ramin olduğunu anladı və bir an belə
düşünmədən cəld ayaqlanıb səsə tərəf qaçmağa
başladı. Doğrudan da belə idi: üç-dörd nəfər
Ramini təkləyib döyürdü, arada bir də:
-Bu da sənə dərs olsun. Məmmədxanovların
qızına yaxınlaşmaq nədir, bilərsən.-deyirdilər.
-Buraxın onu! Eləməyin!-əƏli cəld özünü irəli
verib bir tərəfdən onlara müqavimət
göstərməyə, bir tərəfdən də Ramini yerdən
qaldırmağa çalışdı. Laikb qolu zorlulardan biri
onun yaxasından yapışıb tutarlı bir yumruq
atdı. Bayaq Ramindən yediyi üç yumruqdan
sonra onsuz da ağzı-burnu qanlayan və başı
fırlanan Əli axırıncı yumruqla huşunu itirərək
üzü üstdə yerə yıxıldı.Kursdan birbaşa bu günkü müsabiqəsində Sevilin
yanında olmaq üçün Rəssamlıq Akademiyasına
gedən İsmayıl indi də onu evə aparırdı.
Müsabiqədə ikinci yeri tutmasına baxmayaraq
Sevilin üzündən məyus və narahat bir ifadə var
idi. Onun bu halı İsmayılı da narahat edirdi.
Buna görə də həm müsabiqə vaxtı, həm də
yolboyu gözlərini ondan çəkmirdi. Nəhayət
dillənib:
-Sevgilim, nə olub, niyə belə kefsizsən? İkinci
yeri tutduğuna görə?-deyə soruşdu.
-Yox, o heç vecimə deyil. İki gündür mamanın
vəziyyəti ağırlaşıb, ona görə dehec nə gözümə
deyil. Elə qorxuram...-Sevil sonuncu cümləni
titrək səslə köks ötürərək dedi.
-Səbrli ol,-İsmayıl sağ əlini uzadıb onun
əlindən tutdu,-mən sənin yanındayam.
-Bilirəm.-Sevil də kədər qarışıq təbəssümlə
boynunu buraraq ona baxdı. Bu vaxt telefonu
zəng çalmağa başladığından əlini onun əlindən
çəkib təəccüb dolu üz ifadəsilə çantasını açdı.
Telefonu götürüb