ç olmasa Gülayın xətlinə.
-Yaxşı müəllim, bu dəfəlik elə olsun.-deyə Ayan
maşına oturdu.
İsmayıl qarşısında əmisi oğlu Kamranı görcək
həm təəccüblənmiş, həm də biraz dilxor
olmuşdu. Çünki o, bu çox və yerli-yersiz danışan
əmisi oğlunu bir o qədər də sevmirdi. Kamran
onu qucaqlayıb görüşə-görüşə deyirdi:
-Əmoğlu, həmmeşə öyündə-eşiyində. Oxudun,
əsgərliyini çəkdin, uje evlənmək vaxtıdır.
-Dayan e, sən haradan xəbər tutdun? Mənim
gəldiyimi heç buradakılar bilmir, Gəncəyə nə tez
xəbər çatdı?-İsmayıl isə heç nə anlamamıştək
ona baxırdı.
-Ayə, nə Gəncə? Mən nə vaxtdır, Bakıdayam?-
Kamran kinayə ilə gülüb əlini havada yellədi.
-Bakıdasan? Niyə?
-Daha gördüm, səndən də, əmidən də maa bir
xeyir gəlməyəcək, dedim öz başımın çarəsini
özüm qılım dana. Kurs açmışam.
-Neyləmisən, neyləmisən?
-Kurs açmışam, dana. Yəni tam da mən
açmışam demək olmaz. Dayım açıb, pulu zadı o
qoyub, mən də idarə heyətinin sədri olajam.-
Kamran özünəməxsus bir əda ilə dedi.
-Get alə, buradan! İdarə heyətinin sədri böyük
şirkətlərdə olur. Həm də mən inanmıram ki,
dayın o boyda kursu sənə həvalə eləsin.
-Pah, nə oluf ki, ma? Tək olmayajam, Şəbnəm
də olajaq.-deyə Kamran gülümsəyərək İsmayıla
göz vurdu.
-Həə, bunu bayaqdan de da bə. Deyirəm axı,
sən hara, kurs hara?-İsmayıl indi daha səmimi
şəkildə əlini onun çiyninə qoydu.-Bax ha, dayı
sənə kursu verdi deyə həvəslənmə. Qız almaq
kurs almağa bənzəməz.
-Pah, kim deyir ki, qızını da verməyəjək? Bizim
də özümüzə görə planlarımız var dana. Belə şit
görünməyimə baxma, əslində çox ciddi biriyəm.
-Hə, hə, mütləq. Yaxşı, de görüm, Şəbnəmin özü
ilə danışmısan?
-Yox hələ. Qoy gözünə girim, sonra. Hə, bu
arada kursa respekşındır nədir, o bayırda
qapının ağzında oturur ey, gələn-gedənə cavab
verir, ondan lazımdır.
-Resepşın.
-Hə, hə, ondan. İşləmək istəsən gələ bilərsən.
-Pah,-İsmayıl kinayə ilə qaşının birini qaldırıb
ona baxdı,-mən o boyda Türkiyədə sənin
kursunda resepşın işləmək üçün oxumuşam?
-Minnətin olsun